Πιέρ Πάολο Παζολίνι – Ποιήματα του Κόσμου

Πιέρ Πάολο Παζολίνι - Ποιήματα του Κόσμου.
 

[Ποιήματα Του Κόσμου] Του Πιέρ Πάολο Παζολίνι

On 3 November, 2015 by ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

21 Ιουνίου 1962

Όλη μέρα δουλεύω σαν καλόγερος
και το βράδυ τριγυρνώ σαν παλιόγατος
που ψάχνει τον έρωτα… Θα κάνω πρόταση
στο Βατικανό να με αγιοποιήσει.
Στην πραγματικότητα απαντώ στην απάτη
με πραότητα. Βλέπω με το μάτι
μιας εικόνας τους υπεύθυνους του λιντσαρίσματος.
Παρατηρώ τον εαυτό μου να σφάζεται, με το γαλήνιο
κουράγιο ενός επιστήμονα. Φαίνομαι
να νιώθω μίσος, ενώ γράφω
στίχους γεμάτους ακριβολόγα αγάπη.
Μελετώ την απιστία σαν ένα
μοιραίο φαινόμενο, λες και δεν είμαι θύμα της.
Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες, 
και στους γέρους, που τους θεωρώ σχήματα
του πιο τρομερού κακού, αντιστέκουμαι 
μόνο με τη βία της λογικής.
Παθητικός σαν ένα πουλί που τα βλέπει
όλα πετώντας, και στο πέταγμά του
στον ουρανό έχει στην καρδιά του τη συνείδηση 
που δε συγχωρεί. 
 
[Μετάφραση: Ανδρέας Ριζιώτης]
artworks : 
 
Πιέρ Πάολο Παζολίνι - Ποιήματα του Κόσμου.
 

[ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ] Του Πιέρ Πάολο Παζολίνι

On 5 March, 2021 by ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ
 
Η ευφυΐα ποτέ δεν θά ’χει βάρος… κι ούτε επίσης
την κρίση της δημόσιας γνώμης βγάζει πάντα λάθος.
Κι εσύ, για το Νταχάου κι αν μιλάς, δεν θ’ αποκτήσεις
 
και δεν θα δεις σ’ εκατομμύρια Ιταλούς το βάθος
μιας κρίσης καθαρής – και θα σε πούν ξεπερασμένο:
δεν είν’ χειροπιαστές οι ιδέες, μήτε και το πάθος
 
για τούτον τον λαό σου, τον απ’ αιώνες διχασμένο
και που όλη του η περίλεπτη και τρυφερή σοφία
τού φτάνει μεν να ζει, έχοντάς τον όμως σκλαβωμένο.
 
Την όψη μου αν δείχνω, ζώντας την αδυναμία
που με διακρίνει, κι όταν η μικρή φωνή μου υψώνει
το μπόι της, νόημα δεν έχει πια, γιατί η δειλία
 
μάς έμαθε να βλέπουμε στου κόσμου το καψόνι
τους άλλους να πεθαίνουν με περίεργη αδιαφορία.
Κι ο θάνατος μου ακόμη επιφανειακώς με ζημιώνει. Πιέρ Πάολο Παζολίνι – Ποιήματα του Κόσμου. 
 
[Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής]
artworks :  matthieu Bourel
 
Πιέρ Πάολο Παζολίνι - Ποιήματα του Κόσμου.

[Θεώρημα] Του Πιερ Πάολο Παζολίνι

On 2 November, 2019 by ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

Απόσπασμα 1ο

Οι πρώτοι που αγαπιούνται
είναι οι ποιητές και οι ζωγράφοι της γενιάς
που πέρασε
ή των αρχών του αιώνα˙
Παίρνουν στην ψυχή μας τη θέση πατεράδων, μένουν
όμως νέοι, όπως και στις κιτρινισμένες του
φωτογραφίες

Απόσπασμα 2ο

Εκείνη η μάνα δεν ήταν αθώα, που νόμιζε εκείνος.
Κι έτσι αδικαιολόγητο μίσος – το μόνο
γεννημένο
σαν καρπός ή άνθος, στον Πρώτο Παράδεισο
και στο δεύτερο γεννήθηκε. Η ύπαρξη μας
δεν έχει άλλο παρά
μια τρελή ταύτιση με τους ζωντανούς
που κάτι πολύ δικό μας τους κάνει οικείους.

Νάτην έτσι αμαρτωλή μητέρα μπρος στο σπόρο
που το μυστήριο θύμιζε τις μέρες του
Πρώτου Παραδείσου –
πριν από εκείνες του πράσινου Παραδείσου
της Λομβαρδίας. Πιέρ Πάολο Παζολίνι – Ποιήματα του Κόσμου. Πιέρ Πάολο Παζολίνι – Ποιήματα του Κόσμου.

Μετάφραση : Στέλιος Κάτσικας

artwork : Abigail Wright

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.bibliotheque.gr/article/21103

https://www.bibliotheque.gr/article/46213

Παζολίνι – η ζωή και ο θάνατος

Αντώνης Σκιαθάς – Παλαιοπωλείο Ερώτων
Τα πατρικά και μητρικά αποτυπώματα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – μίλησε για το ελληνικό παράδοξο
 

Contact Us