“Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία”

“Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία”
Του Γιάννη Δημογιάννη
200 ολόκληρα χρόνια από την αποκατάσταση της εθνικής μας κυριαρχίας, μάς υπενθυμίζει το πιο σύντομο πολιτικό ανέκδοτο. Γιατί, σε μία κοινωνία που δείχνει να έχει απεμπολήσει προ πολλού την αυτογνωσία και τον προσανατολισμό της, μονάχα σαν ανέκδοτο μπορεί να ηχεί μία τόσο σημαντική επέτειος. Ιδίως στις νεότερες γενιές και ακόμη χειρότερα στους έφηβους… Ένα και μόνο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αρκεί, πιστεύω, για να περιγράψει τις αντιφάσεις, που λανθάνουν πίσω από τη διαφαινόμενη κοινωνική μας αφασία.
Επί Τουρκοκρατίας, φάγαμε 400 χρόνια φερετζέ. Το DNA μας ποτίστηκε με όλες τις μορφές δουλοφροσύνης. Το κοινωνικό μας οικοδόμημα χτίστηκε πάνω στην υποτέλεια και το ραγιαδισμό. Οι θεσμοί μας αποποιήθηκαν στον πυρήνα τους κάθε έννοια διαφωτισμού και πολυφωνίας. Παρόλ’ αυτά, όμως, καθημερινά, όλα τα κανάλια εξακολουθούν να παίζουν σαπουνόπερες της κακιάς συμφοράς made in Turkey! Οπότε, είτε μιλάμε για 400 χρόνια Τουρκοκρατίας είτε για 45 χρόνια απελευθέρωσης από τη Δικτατορία, το συμπέρασμα παραμένει κοινό: η κοινωνία μας ξεχνά εύκολα. Αλλά, πάνω απ’ όλα, δεν ενδιαφέρεται να κάνει κάτι σοβαρό, ώστε να ξυπνήσει από αυτό το λήθαργο.
Δίχως, λοιπόν, υπερβολή ή κάποια αίσθηση μελοδραματισμού, αν κάποιος διαπλανητικός επισκέπτης προσγειωνόταν στην ελληνική ενδοχώρα, ίσως και να υπέθετε πως μόλις πάτησε στην Εδέμ της απόλυτης χαύνωσης του συλλογικού υποκειμένου. Με άλλα λόγια, την ώρα που οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών πασχίζουν, παρά τις όποιες αντιφάσεις τους, προκειμένου να διαφυλάξουν τα ιδεώδη της Παιδείας και του πολιτιστικού πλουραλισμού. Πάνω, δηλαδή, στην κρίσιμη ρωγμή του χρόνου, που ολάκερος ο σύγχρονος κόσμος αιωρείται αβέβαιος, μεταξύ της γνωστικής κοσμογονίας, της τρομοκρατικής παραφροσύνης και της καταληπτικής ηλιθιότητας, εντούτοις, κάποιος αντιπροσωπευτικός νεοέλληνας ταιριάζει με εξωγήινο, που κατέφθασε ανυποψίαστος από τον Άρη: Πελαγωμένος – εφόσον προσγειώθηκε σ’ ένα αφιλόξενο και αχαρτογράφητο οικουμενικό περιβάλλον – μοιάζει αδιάφορος ή ανίκανος να σταθμίσει τα δεδομένα της εποχής.
Αυτάρεσκη και μυθομανής η ελληνική κοινωνία. Παράλογα περιχαρακωμένη και εμμονική με το παρελθόν και την παράδοσή της. Αστόχαστη και δέσμια της ημιμάθειας και των κωμικοτραγικών της προκαταλήψεων. Έρμαια. των μαζικών ψυχώσεων περί μίας, a priori ανωτερότητας, που μόνον εμείς κατανοούμε και βιώνουμε. Λες και υψώ.θηκε μπροστά της ένα απροσπέλαστο πλέγμα από αυθαίρετες ιδεοληψίες και ανυπόστατα στερεότυπα, που συνθέτουν, από κοινού, ένα σχεδόν συμπλεγματικό μικρόκοσμο.

Κατά μία διευρυμένη έννοια, ο περιούσιος λαός, που με τη αυταπόδεικτη μαγκιά του κατοικεί στο ομορφότερο οικόπεδο (!!!) της Γης, έχοντας προ πολλού ανακαλύψει το νόημα του βίου: «Ν’ αερολογείς για τις κορυφαίες προκλήσεις με την ίδια μνημειώδη ελαφρότητα που φλυαρείς ανώδυνα για τα ευτελέστερα».“Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία. “Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία”. “Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία”. “Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία”

 "Η πολιτιστική και κοινωνική μας… αφασία"
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πελοπόννησος, εδώ:
σχετικοί σύνδεσμοι: Μίσσιος: η ζωή δίνεται άπαξ

 

Contact Us