Αναζητώντας ένα αδειανό πουκάμισο

Αναζητώντας ένα αδειανό πουκάμισο

Αναζητώντας ένα αδειανό πουκάμισο

Του Γιάννη Δημογιάννη

Τιμάμε την πατρίδα μας… αλλά 1,2 φορές τον χρόνο. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με όλα τα ιερά πρόσωπα, είτε και τα αποκαλούμενα πρότυπα της φυλής μας. Καμαρώνουμε για τους προγόνους μας, μολονότι αυτοί δεν θα καμάρωναν καθόλου με την πάρτη μας.  Ανακαλύπτουμε το δίκιο, όταν όμως η συμφορά έχει χτυπήσει την πόρτα μας. Φωνασκούμε για τα δικαιώματα, αλλά μονάχα όταν θίγονται τα κεκτημένα μας. Συνηθίζουμε να κατεβαίνουμε στα πεζοδρόμια, αλλά αποκλειστικά για τα συμφέροντά μας. Λοιδωρούμε τον άλλο για την αδιαλλαξία του, όταν το δικό μας κοντάρι έχει, ήδη, καρθωθεί στο μάτι μας. Ασχολούμαστε με την υγεία, δυστυχώς, όταν κινδυνεύουμε πια να χάσουμε ή να στερηθουμε τα πολύτιμα δώρα της, κ.ο.κ. Εν ολίγοις, μοιάζουμε με κάτι γραφικούς λαθρεπιβάτες της Ζωής, που ασχολούνται με τα πλέον σοβαρά, με την ίδια ελαφρότητα που φλυαρούμε για τα πλέον ανώδυνα. Απλά και μόνο από τη ματαιοδοξία μας να κάνουμε θόρυβο γύρω από ένα τίποτε… Διαρκώς σκοντάφτουμε πάνω στο σύνδρομο ενός “αδειανού, πουκάμισου”, όπως θα έλεγε και ο ποιητής. Αναζητώντας ένα αδειανό πουκάμισο. Αναζητώντας ένα αδειανό πουκάμισο.

σχετικοί σύνδεσμοι: Μιγκέλ Θερβάντες – Τρέλα και λογική

https://www.lifo.gr/culture/photography/40-yperohes-aspromayres-fotografies

https://www.facebook.com/SpaniesAspromauresPhotographiesApoEllada/photos/%CE%BC%CE%AD%CF%84%

Κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας

Αριστοτέλης – η κακία σαν μορφή ανοησίας

Contact Us