Η μετα-πραγματικότητα των “έξυπνων” φαρμάκων

Η μετα-πραγματικότητα των "έξυπνων" φαρμάκων
Rene Magritte – The lovers

Η μετα-πραγματικότητα των “έξυπνων” φαρμάκων

του Γίαννη Δημογιάννη

Η κατα-πίεση προβάλλει αδιαμφισβήτητη. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι αναγκασμένος να ζήσει πολιορκημένος από έναν καταιγισμό πληροφοριών, που σχετίζονται με τα νέα φάρμακα και τις επιπτώσεις τους στη ζωή του. Κάπως έτσι, η πανδημία εισέβαλε στον κόσμο του και μαζί της εισέβαλαν μία σειρά ειδημόνων που κυριολεκτικά τον εξοντώνουν με τις αλλεπάλληλες, καθημερινές ενημερώσεις τους. Κυρίως τον εξοντώνουν ψυχικά, μιας και ο πολίτης είναι υποχρεωμένος να υποστεί μία πληθώρα πληροφοριών, που πολλές φορές αδυνατεί να τις επαληθεύσει. Γιατί με αυτόν τον τρόπο ορίζεται η μετα-πραγματικότητα στην εποχή μας. Από την  μία πλευρά, οι επιστήμονες υποτίθεται πως αναλαμβάνουν να τον διαφωτίσουν για τα φάρμακα της πανδημίας. Από την άλλη, όλοι εμείς καλούμαστε να αποδεχτούμε τις γνώμες, τις απόψεις και τις προτροπές των ειδικών και να ζήσουμε παρέα με ένα καινούργιο θαυμαστό κόσμο. Φιλτράροντας την αλήθεια των πληροφοριών που μας κατακλύζουν. Χωρίς όμως να διαθέτουμε πάντα τις χρήσιμες και αναγκαίες πληροφορίες, ώστε η φαρμακολογική εικόνα να γίνεται περισσότερο σαφής. Η μετα-πραγματικότητα των “έξυπνων” φαρμάκων.

Το θέμα είναι πως οι πληροφορίες είναι αναρίθμητες, αλλά συχνά μη διασταυρωμένες. Και αυτό συμβαίνει, γιατί τα νέα φάρμακα, εν προκειμένω τα εμβόλια, δεν έχουν ακόμη δοκιμαστεί σε βάθος χρονικού ορίζοντα. Έχουμε άρα μία πρώτη εικόνα – θετική, μα συνήθως υπέρτιμημένη, αλλά το μέλλον και κατά συνέπεια οι επιπτώσεις τους είναι προς το παρόν αδιευκρίνιστες. Κάπου εδώ επομένως κρύβεται η παγίδα. Που σημαίνει πως όλα τα εμβόλια δεν έχουν δοκιμαστεί στον ορίζοντα τουλάχιστον μίας δεκαετίας (πράγμα αδύνατο), ώστε να δούμε τη συνολική τους εικόνα. Θετική είτε αρνητική. Ωφέλιμη ή επιβλαβή. Αποδεκτή ή διαπραγματεύσιμη. Με άλλα λόγια, προχωράμε κατά κάποιον τρόπο στα τυφλά. Βαράμε ενέσεις, με την ελπίδα ή την προσδοκία της ασφαλούς τους χρήσης, αλλά ταυτόχρονα αγνοούμε τις παρενέργειές τους στον οργανισμό μας, στη νέα μετα-πραγματικότητα.

Ο Δήμος Μούτσης το έλεγε μάλλον καλύτερα στο Γουόκμαν: 

Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή
Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά
Κάτι ακούγεται εδώ κάτι ακούγεται εκεί
Που με παίρνει και με πάει και δε με βγάζει πουθενά

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα αποκαλούμενα “έξυπνα” φάρμακα, αφού έχει διαπιστωθεί ότι τα εμβόλια που χρησιμοποιούνται λόγω της πανδημίας ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Η νοημοσύνη τους εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά τους στο μέλλον, αλλά το μέλλον προβάλει αβέβαιο. Αυτή εξάλλου είναι και η ιδιαιτερότητα αυτής της κατηγορίας φαρμάκιων. Ενσωματώνονται στον οργανισμό μας, στο παρόν, αλλά έχουν προγραμματιστεί έτσι ώστε να ενεργοποιούνται και να δρουν, όποτε κρυθεί αναγκαίο. Ακόμη κι αν αυτό συμβεί πολύ αργότερα. Με μία διαφορά, σχετικά με την αποτελεσματικότητά τους. Αγνοούμε ακόμη ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις αυτών των έξυπνων φαρμακευτικών λύσεων, στο απροσδιόριστο μέλλον: όταν θα έχουν αφομοιωθεί πλήρως από τον οργανισμό μας. Και όταν θα αρχίζουν να αποκαλύπτονται οι επιπτώσεις αυτής της αμφιλεγόμενης νοημοσύνης.

Οι επιστήμονες μπορούν να μας διαβεβαιώσουν μονάχα σχετικά με το παρόν. Και τούτο, διότι το μέλλον και η ωφελιμότητά τους μοιάζουν με μία “σκοτεινή και παράξενη εποχή”. Οπότε η μοναξιά, ίσως και ο φόβος που μας βασανίζουν, γεννιούνται από τις ατεκμηρίωτες πληροφορίες, που πλανώνται σε τούτο τον χρονικό ορίζοντα. Όπως σχολιάζει εύστοχα και ο Δήμος Μούτσης, στο Γουόλκμαν: “κάτι ακούγεται εδώ, κάτι ακούγεται εκεί.” Και αναπόφευκτα αυτός ο ανεπιβεβαίωτος θόρυβος είναι που “σε παίρνει και σε πάει και δε σε βγάζει πουθενά.”

Τα δοκιμασμένα, παλιότερα φάρμακα – η επιβεβαιωμένη τους χρήση

Καπού εδώ όμως εντοπίζεται και η διαφορά ανάμεσα στα παλιότερα και τα σύγχρονα, “έξυπνα” φάρμακα. Τα παλιότερα είχαν ήδη δοκιμαστεί στον ορίζοντα μίας δεκαετίας το λιγότερο. Σε αντίδιαστολή με τα σύγχρονα “έξυπνα” φάρμακα της πανδημίας, τα οποία χρησιμοποιούνται με απροσδιόριστο, χρονικό ορίζοντα. Γεγονός που σημαίνει πως δε διαθέτουμε στο παρόν σοβαρές, άρα αξιόπιστες πληροφορίες, που να μας πείθουν για την ωφέλιμη, μελλοντική τους δράση. Κατά συνέπεια, οι επιστήμονες θα όφειλαν να είναι πιο φειδωλοί και περισσότερο σκεπτικιστές για τη συνολική τους αξία. Και σίγουρα θα όφειλαν σαν επιστήμονες να μη βιάζονται κάποιες φορές απερίσκεπτα να καταλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα. Ιδίως αν απουσιάζουν τα πορίσματα, τα λογικά δηλαδή συμπεράσματα που να προσβλέπουν σε ορίζοντα μίας ασφαλέστερης εκτίμησης. Γιατί χωρίς αυτά τα μακροχρόνια δεδομένα, είναι που αδυνατούμε να προσδιορίσουμε με σαφήνεια και επιστημονική πληρότητα τις μελλοντικές κυρίως παρενέργειες. Τις συνολικές άραγε αρνητικές, επιβλαβείς επιπτώσεις τους στον οργανισμό μας, όπως προκύπτουνν από τη μακροχόνια χρήση ή αφομοίωσή τους. Οπότε δίχως αυτές τις βλαβερές συνέπειες και τον περαιτέρω έλεγχό τους, τα επιστημοκινά συμπεράσματα στο παρον μοιάζουν ίσως με μία βραδυφλεγή βόμβα.

Η μετα-πραγματικότητα των "έξυπνων" φαρμάκων

Η περίπτωση μίας γαλαξιακής φαρμακοβιομηχανίας

Όπως μας υπενθυμίζει το τραγούδι στις συγκεκριμένες συνθήκες, το μυαλό, μέχρι και η κρίση του σύγχρονου ανθρώπου αποπροσανατολίζονται. Σε αυτό το σημείο επομένως επιλέγω να συγκρίνω τα παλιότερα με τα σύγχρονα “έξυπνα” φάρμακα, καταφεύγοντας σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Προτιμώ να αναφέρω τις παρενέργειες ενός ήδη δοκιμασμένου, “έξυπνου” και πολυδιαφημισμένου φαρμάκου, εδώ και πολλά πλέον χρόνια. Το φάρμακο αυτό μάλιστα ανήκει σε μία γνωστή πια φαρμακοβιομηχανία, που το όνομά της μοιάζει με αστρικό γαλαξία, καθώς ο φαρμακευτικός κολοσσός μεσουρανεί πλέον στην covid μεταπραγματικότητα. Μιλάμε – όπως ήδη θα έχετε καταλάβει – για την περιβόητη Άστρα Ζένεκα. Ένα όνομα που μοιάζει να υπόσχεται σχεδόν αστρικά οφέλη για τα φάρμακα που παράγει. Ετούτη λοιπόν η γαλαξιακή φαρμακευτική βιομηχανία παρήγαγε μεταξύ άλλων και ένα δοκιμασμένο εδώ και πολλά χρόνια “έξυπνο” φάρμακο, το οποίο τυχαίνει να λαμβάνω εδώ και καιρό. Μονάχα που η αξία της νοημοσύνης του εν λόγω φαρμακευτικού προϊόντος έγκειται στο ότι η χρησιμότητά του απορρέει από τη συνεκτίμηση των παρενεργειών. Αυτές που έχουν προσδιοριστεί με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια εδώ και μία δεκαετία, πάνω κάτω.

Οι παρενέργεις ενός δοκιμασμένου εδώ και καιρό “έξυπνου” φαρμάκου.

Η εικόνα και ο προσανατολισμός για κάποιον ασθενή γίνεται σαφέστερος και ασφαλέστερος κάτω από καποιες προϋποθέσεις. Και τούτο ισχύει, όταν η επιστημονική αξία αυτού του δοκιμασμένου φαρμάκου απορρέει από τη συνεκτίμηση της οφελιμότητας. Σε αντιδιαστολή πάντα με τις παρενέργειες, κυρίως όπως απορρέουν κατά τη διάρκεια μίας μακροχρόνιας χρήσης. Σαν ασθενής άρα που έχω δοκιμάσει το φάρμακο αυτό, μπορώ να είμαι πια σίγουρος για όσα υπόσχεται, εφόσον τα αποτελέσματα είναι ήδη οριοθετημένα. Οι επιστημονικές κατευθύνσεις επομενως είναι τεκμηριωμένες με επάρκεια. Γνωρίζω πια το όφελος, αλλά παράλληλα μπορώ να διακρίνω ξεκάθαρα τις παρενέργειες στο εργοστάσιο του οργανισμού μου. Και για το λόγο αυτό αναφέρω ενδεικτικά κάποια παραδείγματα από παρόμοιες, διαπιστωμένες παρενέργειες.

Βλέπω, για παράδειγμα, την αύξηση του βάρους καθώς και τον τυμπανισμό (το φούσκωμα) στην κοιλιά, αφού έχουν προστεθεί στο σώμα μου, 10 περίπου κιλά. Η δυσκοιλιότητα επιτείνει τα προηγούμενα συμπτώματα κοιλιακής δυσφορίας. Σε ό,τι αφορά τώρα τα καρδιοαγγειακά, η αύξηση των καρδιακών παλμών γίνεται αισθητή, κάποιες στιγμές, μέχρι και από την αντανάκλαση των καρδιακών χτύπων στα αυτιά. Ταυτόχρονα, η γλώσσα μπερδεύεται όλως περιέργως στην ομιλία (η αποκαλούμενη και δυσαρθρία), μονολότι είμαι φιλόλογος. Δυσκολεύομαι συχνά ακόμη και να ανακαλέσω κάποια λέξη. Από την άλλη, στα πόδια παρατηρούνται συμπτώματα δυσκινησίας. Γι’ αυτό το λόγο αυξάνεται η σπαστικότητα. Κατά συνέπεια πολλαπλασιάζονται τα τεντώματα που δυσχεραίνουν την ευλυγισία, ενώ συχνά παρατηρώ μέχρι και τινάγματα ή ακόμη και σπασμούς. Σχετικό επίσης είναι και το σύνδρομο των ανήσυχων ποδιών, ιδίως τη νύχτα, κατά την ώρα της βραδυνής ξεκούρασης.  Ως επιστέγασμα, αναφέρω κάποιες διαταραχές του ουροποιητικού.

Η ολοκληρωτική μεταλλαγή του ύπνου.

Σε ό,τι αφορά τον ύπνο, η γενική επισήμανση της εταιρίας κανεί αρχικά λόγο για δύο συναφή θέματα. Αφενός την υπνηλία και συνακόλουθα την καταστολή των δυνάμεων. Αφετέρου, τον πολλαπλασιασμό των ανήσυχων, έως και ανώμαλων ονείρων, που συχνά εξελίσσονται μέχρι και σε εφιάλτες. Χρειάστηκα βέβαια αρκετό διάστημα, για να εντοπίσω, να προσδιορίοσω και πρωτίστως να αντιληφθώ μία ομολογουμένως αλλοπρόσσαλλη πααρενέργεια. Και τούτο, διότι αδυνατούσα (για πρώτη φορά σαν ασθενής) να κατανοήσω ποιο είναι το νόημα στην εξής παρενέργεια: “περπατώ, μιλώ και κάνω άλλες δραστηριότητες, ενώ κοιμάμαι”! Φαντάσου τώρα πόσοι ασθενείς θα έπρεπε να έχουν λάβει το συγκεκριμένο φάρμακο. Πόσοι θα περιέγραψαν τον ύπνο τους. Για πόσο χρονικό διάστημα, μέχρις ότου οι σχετικοί ψυχολόγοι να καταλήξουν στο ακριβές συμπέρασμα. Όλες αυτές οι παρενέργειες όμως ήταν που έλυσαν και την προσωπική απορία: “Μα τι στα κομμάτια έχει συμβεί με τον ύπνο και τα όνειρά μου; Πώς έχει μεταλλαχθεί η πνευματικότητα και η νοητική μου λειτουργία;” Αναφέρω σε αυτό το σημείο δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να προσδιοριστεί η κάπως εξωφρενική παρενέργεια.

Στην πρώτη περίπτωση προγραμμάτιζα δήθεν πώς θα πάω σε μία συναυλία του Nick Cave, στο Λονδίνο παρακαλώ. Κατά τέτοιο πειστικό και παραστατικό τρόπο, που σχεδόν ένιωθα πως είχα βρεθεί στην πρώτη σειρά της εξέδρας. Στη δεύτερη ονειρο-ταινία, πρωταγωνιστούσα κυριολεκτικά σε μία υπερπαραγωγή δράσης, όπου τελικά κατάφερνα να γλυτώσω σαν μετανάστης, από τους ελέγχους διαβατηρίων, στη Νέα Υόρκη του μέλλοντος. Εκεί όπου κανείς άλλος μετανάστης δεν είχε καταφέρει να φτάσει έως το σημείο να γίνει Αμερικάνος πολίτης, όπως υποτίθεται πως είχα καταφέρει εγώ. Πόσο μάλλον να καταφέρει να την σκαπουλάρει από τον ασφυκτικό έλεγχο των τελεωνείων. Περνώντας, εννοείται, μέσα από εφιαλτικά σενάρια, προτού μεταφερθεί σε μία αστροναυτική σχεδόν Νέα Υόρκη.

Η μετα-πραγματικότητα των "έξυπνων" φαρμάκων

Τα ασφαλέστερα “έξυπνα” φάρμακα

Για να καταλήξουμε μέσα από τα προηγούμενα παραδείγματα, στο αναγκαίο συμπέρασμα. Ανάμεσα σε δύο “έξυπνα” φάρμακα, το εξυπνότερο είναι αναμφίβολα εκείνο που έχει δοκιμαστεί σε βάθος χρόνου. Εκείνο, με άλλα λόγια, που τέθηκε σε ευρύτατη δοκιμασία, ώστε να εξεχθούν τα απαραίτητα ασφαλή πορίσματα. Εκείνο που εκτιμήθηκε προηγουμένως και ως προς τα ευεργετικά του συμπτώματα, αλλά κυρίως ως προς τις ανεπιθύμητες, ίσως και επικίνδυνες παρενέργειες. Γιατί οι επιστήμονες μονάχα σε μία παρόμοια συνθήκη μπορεί να καταλήξουν σε ένα φιλικότερο περιβάλλον. Εκεί όπου οι γνώμες τους τεκμηριώνονται με μία πληθώρα δεδομένων. Σε κάθε άλλη περίσταση, ελλοχεύει απλά ο κίνδυνος να οδηγήσουν τους ασθενείς τους, σε συμπεράσματα βιαστικά, ακόμη και επισφαλή. Μία μεθοδολογία που αποδεικνύεται σε κάθε περίσταση αποσπασματική. Σε κάποιες, δε, περιπτώσεις, μέχρι και ανεπίστρεπτα επικίνδυνη, ίσως και ολέθρια. Η μετα-πραγματικότητα των “έξυπνων” φαρμάκων. Η μετα-πραγματικότητα των “έξυπνων” φαρμάκων. Η μετα-πραγματικότητα των “έξυπνων” φαρμάκων.

σχετικοί σύνδεσμοι: Ζήσης Ναούμ – Εκείνη την τελευταία μέρα

Το χαλί που πατούσαν όλοι

Μιγκέλ Θερβάντες – Τρέλα και λογική

Αριστοτέλης – η κακία σαν μορφή ανοησίας

https://paperhearts.gr/product/lovers-rene-magritte/

https://www.iatronet.gr/eidiseis-nea/ygeia-business/news/52562/

 

 

 

 

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us