Λένα Φερεσιάδου – Οι παλιοί συμμαθητές

Λένα Φερεσιάδου
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΜΑΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ
Οι συμμαθητές είναι τα πιο περίεργα πλάσματα που περνάνε κάποτε από τη ζωή μας. Λένα Φερεσιάδου – Οι παλιοί συμμαθητές.
Τρυπώνουν δειλά δειλά σε παιδικούς σταθμούς , στρογγυλοκάθονται δίπλα μας χωρίς να μας ρωτήσουν,παίρνουν τα παιχνίδια μας με θράσος και μας σπρώχνουν για να παρουν πρώτοι το 🎈 της επιβράβευσης. Ανάμεσα σε μέλισσες που όλο περνάν περνάν με τα μελισσόπουλα και σε καβουράκια που όλο κλαίνε τα καημένα ,θέλεις δε θέλεις συνυπάρχεις με αυτά τα περίεργα παιδιά..
Στην αρχή δεν τους δίνουμε και πολλή σημασία. Έχουμε τον πόνο του αποχωρισμού της οικογενειακής εστίας, της φωλιάς μας, της απώλειας του παιδικού μας παραδείσου.. Ο απογαλακτισμός από τη μάνα μας επισκιάζει την οποιαδήποτε χαρά που μπορεί να σου προσφέρει ένας φίλος.. Όταν όμως συναντιούνται τα βλέμματα στον κήπο κάποιου Πήτερ Παν ή μιας Παιδικής Πολιτείας ή ενός Αερόστατου, υπάρχει σιωπηλή κατανόηση στο δράμα που συντελείται ..Δεν τους πολυθυμόμαστε αυτούς τους φίλους ειδικά όταν δε συνεχίζουμε μαζί τους στο επόμενο στάδιο του μαρτυρίου..
Το μαρτύριο λοιπόν έχει πια στην ονοματοθεσία του έναν άχαρο αριθμό που δεν καταλαβαίνεις γιατί και απέχει παρασάγγας από τα πρωτότυπα και ευφάνταστα ονόματα των παιδικών σταθμών! Στο 10ο νηπιαγωγείο ή στο 24ο ή στο 31ο τα πράγματα ελαφρώς διαφοροποιούνται!
Εδώ ,μακριά από τις πάνες, τις ιώσεις και τις ωτίτιδες έχεις ωριμάσει λιγουλάκι και αρχίζεις να ψάχνεις σ΄ένα κράμα αλλόκοτο ,αγοριών και κοριτσιών , τουλάχιστον ένα ταίρι με όνομα που συνήθως έχει στην κατάληξή του ένα υποκοριστικό σε -ακης ή -ίτσα.. Συμμετέχεις σε ομαδούλες κρούσης, αποκτάς ταυτότητα με τις προτιμήσεις σου και σχηματίζεις άποψη χωρίς σοβαρά κριτήρια…
Στο νηπιαγωγείο περνάς ωραία με τους συμμαθητές σου ανάμεσα στην καλή μας τη Δευτέρα και στο κοκοράκι που κάνει κικιρικικί .Νιώθεις πως πάντα μια Ελενίτσα θα σου κρατά το χέρι και θα τρέχεις με αγωνία να πιάσεις τη μουσική καρέκλα σου έχοντας το άγχος της απότομης διακοπής της μουσικής, του ξαφνικού θανάτου, του τέλους ..
Το δημοτικό! Εδώ μιλάμε για σταθμό ορόσημο στην παιδική μας ηλικία.. Αν στο νηπιαγωγείο έκανες βόλτα με το φουσκωτό του θείου σου εδώ κάνεις κρουαζιέρα στα νησιά της παιδικότητάς σου για έξι συνεχόμενα χρόνια!
Το δημοτικό σου δείχνει με έναν μαγικό τρόπο, αδιόρατο, ποιος είσαι και πώς θα εξελιχτείς στη μετέπειτα ζωή σου. Αν τύχεις και σε καμιά δασκάλα ή δάσκαλο με πλατύ χαμόγελο, χρυσή καρδιά και μεγάλη αγκαλιά που να σε χωράει ,να σ΄ αγαπάει ,να σου μαθαίνει πώς να αγαπήσεις τους συμμιγείς και πώς να ξεχωρίζεις τα μέρη του λόγου, πώς ο Οδυσσέας που θαλασσόδερνε δέκα χρόνια τα κατάφερε γιατί είχε τον νόστο σαν στόχο ζωής και πως ο Ελύτης όταν έβαζε τα τζιτζίκια του να κάνουν ‘’ζει, ζει, ζει’’ εξυμνούσε τον βασιλιά Ήλιο, δηλαδή τη ζωή..
Εσύ βέβαια, λάτρευες τη δασκάλα σου, ίσως και να ήσουν κρυφά ερωτευμένος με κάποιον συμμαθητή ή συμμαθήτριά σου με την αθωότητα των εννιά σου χρόνων, όμως αυτό που πάντα έψαχνες πρωί πρωί στις οκτώ ήταν τα φιλαράκια σου, οι κολλητοί σου.. Μπάλα στα διαλείμματα, κουτσό και σκοινάκι, κρυφτό και κυνηγητό , όλα αυτά τα παιχνίδια αποθεώνονται μέχρι και στην Πέμπτη τάξη ..
Δεν χώνευες όλους τους συμμαθητές σου.. δεν είναι περίεργο, παραδέξου το! Υπήρχαν μερικοί που σε κοίταζαν με μισό μάτι όταν έλεγες τα ψηλότερα βουνά της Ελλάδας λες και ήσουν ο Όλυμπος επειδή τους έριχνες κανένα κεφάλι κι αυτοί ο Σμόλικας και η Γκιώνα και ζήλευαν τη χάρη και την κορμοστασιά σου. Άλλοι πάλι σε κορόιδευαν που φορούσες γυαλιά μυωπίας, ή είχες πεταχτά αυτάκια ή φακίδες ή ήσουν αφρατούλικο ψωμάκι ή είχες δοντάκια αναρχικά στριμωγμένα στο στόμα σου.. Πάντα οι συμμαθητές έχουν ένα λόγο να μας στραβοκοιτάξουν καμιά φορά.. Το ίδιο κι εσύ. Ο κολλητός σου όμως ήταν συνήθως δίπλα σου, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και στις λύπες σου. Ήταν εκείνος που λαχταρούσες να καθίσεις μαζί του στο ίδιο θρανίο ,στις ίδιες θέσεις στο λεωφορείο ,στα πάρτι γενεθλίων και στις παρελάσεις. Πολλές φιλίες χτίστηκαν στο δημοτικό και άντεξαν στα χρόνια.. άλλες πάλι σκορπίστηκαν στο τέλος της έκτης ,στη μελαγχολική γιορτή της αποφοίτησης κάτω από τη νοσταλγική φωνή του Κηλαηδόνη να λέει:
“Μήπως πρέπει να φύγουμε χωρίς ελπίδα πια, πως θα ξανανταμώσουμε και πάλι με χαρά…”
Με πολλούς συμμαθητές μας δεν συναντηθήκαμε ποτέ ξανά.. Μετά το καλοκαίρι της έκτης όλα θ΄άλλαζαν .
Το Γυμνάσιο είναι το ναρκοπέδιο των εφήβων, ένα σκληρό πεδίο μάχης μεταξύ παιδικότητας κι ανεμελιάς και ξαφνικού ξυπνήματος της νιότης, των απότομων αλλαγών σε εμφάνιση, σε χαρακτήρα, σε απόψεις και φυσικά σε φίλους. .Δε σου κάνουν, δεν τους κάνεις.. Έρχονται και οι τεράστιες ανασφάλειες σαν μαύρη καταιγίδα έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή πάνω από τον κόσμο σου και σε απογυμνώνει απ΄ όλους κι απ΄ όλα.
Κάπου εκεί σίγουρα κρύβεται ένας τουλάχιστον συμμαθητής που κουβαλάει το ίδιο φορτίο εφηβικής μελαγχολίας που κορυφώνεται στη Δευτέρα γυμνασίου όταν έχει αρχίσει να βγαίνει άναρχα ένα αλλοπρόσαλλο μουστάκι, οι φαβορίτες σου κατηφορίζουν στις παρειές σου σαν παρίες της συμφοράς , είσαι πολύ ψηλός κι αδύνατος και αυτοί οι περιβόητοι μύες κρύβονται καλά ή είσαι κοντούλης γεματούλης και εκείνη η μυωπία παίρνει την ανιούσα χωρίς σταματημό..
Αν είσαι δεκατετράχρονη και δεν έχεις ξανθά μαλλιά ,αστραφτερό χαμόγελο, περιφέρεια στήθους με εκτόπισμα ικανό να βγάζει μάτια και να τρέχουν τα σάλια των αγοριών και επιδερμίδα αλαβάστρινη χωρίς την καταραμένη ακμή κάθεσαι στην άκρη με την κολλητή και ακούς τους Cure να τρέχουν σαν αερικά στο σκοτεινό τους Forest ή τους Joy Division να επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά πως τελικά’’ Love,love will tear us apart με έμφαση στο again…
Στο Λύκειο υπάρχουν ανατροπές, εκπλήξεις και ωριμότητα ..
Έχεις αποκτήσει στο περίπου το σώμα και τον χαρακτήρα που θα σε ακολουθεί σχεδόν για πάντα. Συμμαθητές που ίσως δε μιλούσες πριν ,σε πλησιάζουν αποζητώντας τη φιλία σου ενώ έχεις αρχίσει να αναθεωρείς τις σχέσεις σου με τους γονείς( σαράντα κύματα και λίγα είναι!), τους κολλητούς, τις προτιμήσεις σου στη μουσική, στο επαγγελματικό σου μέλλον και φυσικά στον τύπο από το Γ1 με τη μακριά φράντζα και το σκισμένο τζιν..
Γλυκαίνεις, ομορφαίνεις με τον τρόπο που ανοίγει ένα μαγιάτικο τριαντάφυλλο μες στη βραδινή δροσιά . Κατευνάζεις την οργή που μπορεί να ένιωθες για φίλους που σε πλήγωσαν, για νύχτες που αγρυπνούσες, για σχέσεις που δεν άρχισαν ποτέ, για λέξεις που δεν ειπώθηκαν στο τέλος εκείνης της χρονιάς..
Η Γ ΄Λυκείου , αν έχεις καταφέρει να βγεις αλώβητος από τις Συμπληγάδες , σε βρίσκει κατά ένα ανεξήγητο λόγο, ώριμο και κατασταλαγμένο με τις αποφάσεις σου για την ίδια σου τη ζωή.. Έχεις έρθει κοντά με όλο σου το τμήμα, σχεδόν με όλο σου το σχολείο και δύο πράγματα αποτελούν το κέντρο αναφοράς των ατελείωτων συζητήσεων με τους συμμαθητές σου..
Η πενθήμερη εκδρομή και οι πανελλήνιες!
Κι αν οι εξετάσεις σου δημιουργούσαν φόβο και ανασφάλεια , αν μοίραζες τον χρόνο σου ανάμεσα σε σχολεία , φροντιστήρια και ενδιάμεσα διαλείμματα αγχωμένων Σαββατοκύριακων η πενθήμερη αποτελούσε τη χαμένη σου Ατλαντίδα!!
Πόσα σχέδια και πόσα όνειρα για εκείνο το μαγικό ταξίδι στη Ρόδο!!
Πόσο όμορφα παιδιά ήμασταν μέσα σε εκείνο το λεωφορείο για Αθήνα.. Τα γέλια και τις φωνές δεν τις έσβηναν ούτε καν ο θόρυβος από τις τουρμπίνες του Boeing 747, ούτε και οι συστάσεις της αεροσυνοδού ..Τα παρτυ στα δωμάτια, το πρώτο μεθύσι ,το πρώτο τσιγάρο…η πρώτη φορά για πολλούς που έφευγαν μακριά από το σπίτι και τα τετραγωνικά του δωματίου τους.. Ψάχνοντας μερικές φορές τις φωτογραφίες μας από εκείνη την εκδρομή παρατηρώ πως όλοι είχαμε πρόσωπο καθαρό, χαμόγελο ευτυχίας, βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις και θέληση για κατακτήσεις!! Από το μακρινό αυτό νησί των 18 μας χρόνων ήταν σαν να κάναμε επανεκκίνηση ζωής, σαν να γεννιόμασταν εκεί, κάτω από το λαμπερό φως της Λίνδου κι ανάμεσα στις υπνωτισμένες πεταλούδες της Καμίρου εμείς ξυπνούσαμε τα νιάτα μας !
Σε μια φωτογραφία είμαστε καθισμένοι σ΄ένα πέτρινο τοιχίο στη Λίνδο κι από κάτω χάσκει απέραντο κενό και γαλάζιος ορίζοντας που σμίγει με τη θάλασσα.. Μετρημένοι γύρω στους δεκαπέντε , αγόρια κορίτσια με φωτεινά πολύχρωμα ρούχα με σκούρα γυαλιά και αγκαλιασμένοι όλοι σαν το τέλος του ενός να είναι η αρχή του άλλου…
Η Μόνικα, η Δήμητρα, η Άννα , η Θάλεια , η Βαρβάρα , ο Κώστας , ο Περικλής , η Λένα , η Πόπη , ο Παναγιώτης , ο Γιώργος,ο Νίκος, ο Άρης.. Οι μισοί κοιτάζουν αριστερά στον έναν φωτογράφο της παρέας και οι άλλοι μισοί στον δεύτερο έτσι που μοιάζει σαν οι μεν να κοιτάζουν πίσω, αυτά που ζήσαμε και οι δε μπροστά, στο αύριο που μας καλεί να κολυμπήσουμε σε αχαρτογράφητα νερά, σε άγνωστα λιμάνια..
Η μέρα της ανάρτησης των αποτελεσμάτων θα έφερνε χαρές και κλάματα. Θα έφερνε ελπίδα και διάψευση, αισιοδοξία και στενοχώρια.. Θα αγκαλιαζόμασταν με όλους τους συμμαθητές μας, με μερικούς πιο σφιχτά!!Θα δίναμε υποσχέσεις πως θα ξανανταμώσουμε σύντομα, πως δε θα χαθούμε .. Όταν θα κουνούσαμε από μακριά το χέρι σε κάποιους απ΄ αυτούς, δεν ξέραμε τότε πως δε θα τους βλέπαμε ποτέ πια..
Θα προσπαθούσαμε μερικές φορές να θυμηθούμε τη φωνή τους, κάτι που είπαν και μας εντυπωσίασε ,κάποιο αστείο που μας έφερνε ακόμη και μετά από χρόνια γέλιο, κάποιο κόλπο που έκαναν λυγίζοντας τα δάκτυλά τους, κάποια λεπτομέρεια στο περπάτημά τους ! Αυτό που δε θα βρίσκαμε ποτέ ξανά θα ήταν το βλέμμα τους την ώρα της φωτογράφησης σε κείνο το τοιχίο της Λίνδου που θα το έκρυβαν για πάντα τα μαύρα γυαλιά που φορούσαμε κόντρα στον ήλιο των δεκαοχτώ μας χρόνων.. Λένα Φερεσιάδου – Οι παλιοί συμμαθητές. Λένα Φερεσιάδου – Οι παλιοί συμμαθητές. Λένα Φερεσιάδου – Οι παλιοί συμμαθητές.
Λένα Φερεσιάδου - Οι παλιοί συμμαθητές.
In memoriam of Thalia and all those classmates who have gone forever

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.facebook.com/elena.feresiadou

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us