Οι νοσηλεύτριες – οικειακοί βοηθοί

Οι νοσηλεύτριες - οικειακοί βοηθοί

Οι νοσηλεύτριες – οικειακοί βοηθοί 

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στις κοινωνίες μας που η προσφορά και το έργο τους υπερβαίνει τα όρια μιας μέρας. Που ο αγώνας τους ξεπερνά τα όρια μίας συμβατικής επετείου. Που η παρουσία τους μένει σαν πολύτιμη και συχνά αναντικατάσατη βοήθεια, για μεγάλα διαστήματα της ζωής μας. Άνθρωποι που αξίζουν να εκτιμηθούν και να γίνουν αντικείμενο σεβασμού από τις οικογένειες και τις κοινωνίες. Και είναι αδικία και μεγάλη υποκρισία, όλος ο μόχθος τους να περιοριστεί σε κάτι τόσο ελάχιστο. Τιμήστε, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Κάναμε κι ένα σταυρό κι εκπληρώσαμε το χρέος μας. Οι νοσηλεύτριες – οικειακοί βοηθοί.

Κάπως έτσι έχει καθιερωθεί να τιμούνται για την πολύτιμη προσφορά τους, οι νοσηλεύτριες/ ες, στις 12 Μαίου. Το θέμα είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι νοσηλευτές – οικειακοί βοηθοί θα συνεχίσουν απτόητοι να εργάζονται και να βοηθούν όλες τις μέρες του χρόνου. Άντε με κάποια ελάχιστα κενά, για να θυμούνται ενδιάμεσα πως και αυτοί έχουν προσωπική ζωή και οικογένεια. Γιατί όλο το υπόλοιπο διάστημα φορούν ένα χαμόγελο, για να στύψουν την ψυχή τους, προκειμένου να ζήσουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι. Όλοι όσοι βρέθηκαν – παρά τη θέλησή τους – σε συμπληγάδες που συνθλίβουν το σώμα και τα ψυχοπνευματικά τους αποθέματα.

Μιλώ, λοιπόν, κυρίως για εκείνες τις γυναίκες, που τυχαίνει να είναι ταυτόχρονα και νοσηλεύτριες, αλλά και οικειακοί βοηθοί. Πολλές από αυτές μάλιστα τυχαίνει να είναι γυναίκες αλλοδαπές, οπότε σε αυτές δικαιώνεται ο ανθρωπισμός που ξεπερνά τα στερεότυπα και το ρατσισμό.

Γυναίκες για όλες τις δουλειές, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αρχίζουν την εργασία τους το αργότερο στις 8.00 το πρωί και από την στιγμή που θα μπουν στο σπίτι ενός πάσχοντος δεν πάουν να μοχθούν, καλύπτοντας κάθε ανάγκη και πρόβλημα. Θα σκουπίσουν, θα καθαρίσουν, θα πλύνουν, θα απλώσουν τα ρούχα, θα μαζέψουν τη μπουγάδα και όχι μόνο. Θα ξυπνήσουν τον γέροντα ή τη γιαγιά, θα τον βάλουν στο καροτσάκι, θα ρίξουν νερό στο πρόσωπό του, θα βάλουν το πρωινό του, θα τον ταίσουν και στα πιο δύσκολα, θα τον ξυρίσουν και όχι μόνο. Κι ύστερα θα του δώσουν τα φάρμακά του, θα μετρήσουν πιέσεις, θα κάνουν ενέσεις, θα παρακολουθήσουν την πορεία του, αν έχει βγει τυχόν από χειρουργείο και όχι μόνο.

Κάπου εκεί ίσως να έχει έρθει η ώρα για τα δύσκολα και τα δύσκολα σχετίζονται προφανώς με την τουαλέτα των γερόντων. Και για να λέμε τη μαύρη αλήθεια, κάπου εκεί οι νοσηλεύτριες – βοηθοί αποδεικνύουν πως είναι οι άνθρωποι που κάνουν όλη τη δύσκολη δουλειά, δίχως να παραπονεθούν ή να γκρινιάξουν. Ακόμη κι αν χρειαστεί να ξεσκατίσουν τους γέροντες/ γριές της οικογένειές μας, μέχρι και 8 φορές (όπως μου παραδέχθηκε μία παρόμοια νοσηλεύτρια/ οικειακή βοηθός). Ρουτίνα που συνεχίζεται με τις υπόλοιπες ανάγκες του σπιτιού, μαγειρέματα, καθαρίσματα κ.τ.λ.

Κορωνοϊός: Συγκλονιστική φωτογραφία νοσηλευτριών του «Μαμάτσειου» - Το μήνυμά τους δίνει ελπίδα Η καθημερινότητα επιβεβαιώνει πως αυτό το ανθρώπινο σενάριο επαναλαμβάνεται απτόητο για πολύ χρόνο.

Οι άνθρωποι που προσγειώθηκαν σαν σωτήρες, για όλες τις δουλείες. Αυτοί που αναλαμβάνουν να τραβήξουν το κουπί για λογαριασμό μας στις δύσκολες ώρες. Να μας ανακουφίσουν εκεί που το μυαλό μας είχε μπλοκάρει. Να μας δώσουν την ανάσα που χρειαζόμαστε, για να μην διαλυθούν οι οι ζωές μας. Κυρίως όμως για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια οι ηλικιωμένοι των οικογενειών μας.

Μακάρι από τη μεριά μας να σεβαστούμε το μόχθο τους, αν και δεν είμαι τόσο σίγουρος. Να τους ανταμοίψουμε δίκαια, ανάλογα με τον μόχθο τους. Να επιστρέψουμε τουλάχιστον την ευγένεια και το χαμόγελο που προσφέρουν. Να τους κάνουμε δηλαδή να νιώσουν  πως έχουν και μία δεύτερη οικογένεια, στην οποία μπορούν να νιώσουν ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Είναι η λιγότερη ανταμοιβή για την ευεργετική παρουσία τους, στις ζωές μας. Οι νοσηλεύτριες – οικειακοί βοηθοί. Οι νοσηλεύτριες – οικειακοί βοηθοί. 

Του Γιάννη Δημογιάννη

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.eidikeuomenoi.gr/2016/05/pagkosmia-imera-nosileuton-2016/

Όταν η στενοχώρια γίνεται αυτοάνοσο

E.O Wilson – Υπάρχει τελικά ελεύθερη βούληση;

Ο φίλος ακούει τη

Γκαμπριέλ Γκαρθία Μαρκές – το ξεχωριστό στίγμα

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us