Γιώργος Κ. Παναγιωτόπουλος – Αφημένες βάρκες….

Γιώργος Κ. Παναγιωτόπουλος – Αφημένες βάρκες….
Ένα σχοινί από το πουθενά δεσμεύει την βάρκα των ονείρων μας.
Απόπλους ή κατάπλους, άνευ σημασίας.
Το μόνο βέβαιο η θάλασσα, το μόνο ακίνητο το ύψωμα της γης που
σε φυλάει από τα κύματα.
Ένα δίχτυ που λείπει και τα κουπιά ξεχασμένα, ρωτούν αν υπάρχει
σκοπός.
Ψαριά ή Αχέροντας, άνευ σημασίας.
Το μόνο άγνωστο ο βαρκάρης, το μόνο βέβαιο ότι η βάρκα
αιωρείται κάτω από τα σύννεφα που σε κρύβουν από τον ουρανό.
Ποιά εποχή; Ποιά άνοιξη; Ποιό καλοκαίρι;
Το καρνάγιο και το πέλαγος απέχουν το ίδιο.
Ποιά πρόθεση; Ποιά πυξίδα; Ποιό κύμα;
Το σκοινί και η στεριά δεν υπάρχουν αν λείπεις.
Η ζωή ανεμπόδιστα συνεχίζεται, γιατί ο ήλιος σηκώθηκε.
Η νύχτα κοιμήθηκε πριν ξυπνήσεις. Η φύση ποτέ δεν ρωτάει.
Ένα σχοινί από το πουθενά στο πουθενά, αν λυθεί ή κοπεί, άνευ
σημασίας.
Στέκεις και αναρωτιέσαι για μια βάρκα που μένει ακίνητη.
Γιώργος Κ. Παναγιωτόπουλος – Αφημένες βάρκες….
Γιώργος Κ. Παναγιωτόπουλος - Αφημένες βάρκες....
Γιώργος Κ. Παναγιωτόπουλος
24/4/2021
(ευχαριστώ τον Γιώργος Βερμές για την υπέροχη φωτογραφία)
σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%B3%CE%

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us