22 μέρες αυτόνομης αναπηρικής διαβίωσης

22 μέρες αυτόνομης αναπηρικής διαβίωσης
Του Γιάννη Δημογιάννη
Ο χρόνος μετρά 22 μέρες από την παραμονή της πρωταπριλιάς…
Η εμπειρία ήταν δραματική εκείνο το βράδυ. Η ζωή το έφερε και η μάνα μου έπεσε μέσα στο σπίτι και τσάκισε και το δεύτερο ισχίο της. Μετά από ένα χρόνο, όταν είχε σπασει το πρώτο της. Και αναγκάστηκε να χειρουργηθεί στο δεύτερο ισχίο. Τώρα βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης και τραβά το δικό της αγώνα, μέχρι η ζωή της να γίνει κάπως λειτουργική και φυσιολογική.
Όμως, αυτές τις 22 μέρες βρέθηκα κι εγώ, σε έναν καινούργιο πλανήτη. Αναγκάστηκα για πρώτη φορά να βρεθώ μόνος στο σπίτι μου και αναμετρήθηκα με όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα, γιατί είμαι άτομο με αναπηρία άνω του 80%, που εξυπηρετούμαι στις μετακινήσεις μου με καροτσάκι.
Έζησα μόνος μου για 22 μέρες και πολλές φορές η μοναξιά ήταν εκκωφαντική σε ετούτο τον άνυδρο πλανήτη.
Σήμερα πάντως ήρθαν στο σπίτι μου 2 κοινωνικές λειτουργοί του Δήμου Πατρέων. Ήταν – όπως καταλαβαίνετε – υποχρεωμένες να διαπιστώσουν την κατάσταση που ζω σε ετούτη την πρώτη αυτόνομη διαβίωσή μου. Σκοπός τους να συντάξουν μία έκθεση στην υπηρεσία τους και γι’ αυτό έκαναν έλεγχο σε όλα τα θέματα που έπρεπε να εξετάσουν. Καθαριότητα, φαγητό, υγιεινή, φάρμακα, πληντύρια, βοήθεια από γυναίκες και τελικά να συζητήσουν μαζί μου, ώστε να δούν… τι μυαλό κουβαλάω!
Το συμπέρασμά τους, λοιπόν, πριν κάνουν την έκθεσή τους ήταν σαφές και σε αυτό συμφώνησαν και οι δύο: το σπίτι ήταν στην πένα και εγώ απέδειξα έμπρακτα πως έχω δώσει ρέστα στην πρώτη προσπάθειά μου να τα βγάλω πέρα μόνος μου!
Το συμπέρασμα είναι το ίδιο περίπου και για εμένα. Γιατί μπορεί η ζωή να με έφερε αντιμέτωπο με μία πρωτόγνωρη δοκιμασία, σαν ανάπηρο. Μπορεί να έπρεπε να κολυμπήσω ξαφνικά μόνος στα βαθιά νερά. Ίσως να ένιωσα μοναξιά που διαπέρασε τα κόκαλα του κορμιού μου. Ναι, ίσως να βρέθηκα αντιμέτωπος με τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες της ψυχής μου. Τελικά όμως το καράβι μου βρήκε το δρόμο του. Αρχίζω να νιώθω πια σίγουρος, βρίσκω τα βήματά μου…
Ένα πράγμα αρχίζω να αισθάνομαι. Η ζωή μπορεί να σε χτυπάει κάποτε σαν χταπόδι, αλλά από την άλλη, θα σου δώσει σίγουρα κάποια όπλα για να μην βρεθείς τελικά μόνος σου. Και κατά περίεργο τρόπο, τότε θα βρεθούν στο πλευρό σου και κάποιοι άγνωστοι μέχρι τότε άγγελοι.
Τότε θα κοιτάξεις μέσα σου και θα πεις πως έκανες μία τίμια και αξιοπρεπή προσπάθεια. Έναν αγώνα που απέδειξε πως, ναι, ένας άνθρωπος με αναπηρία είναι σε θέση να την βγάλει καθαρή, ακόμη κι αν βρεθεί μόνος του στη θάλασσα

Contact Us