Δημόσια νοσοκομεία βαράμε κουπί – τα ιδιωτικά;

Δημόσια νοσοκομεία βαράμε κουπί – τα ιδιωτικά;

Η ιστορία είναι κομμένη και ραμμένη, όπως ορίζει μία καλοστημένη ιδιωτική μπίζνα. Τα δημόσια νοσοκομεία – και εδώ βάζω συγκεκριμένα το νοσοκομείο του Ρίου – βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Κυριολεκτικά το νοσηλευτικό του προσωπικό περπατά πάνω σε ναρκοπέδιο.
Από την άλη πλευρά, το ιδιωτικό κέντρο/ νοσοκομείο που νοσηλεύεται άνθρωπός μου λειτουργεί ως εξής: 
α) δε δέχεται ασθενείς, αν δεν έχουν εκπονήσει τέστ ιού (από δημόσιο νοσοκομείο). Για να δεχτούν δηλαδή κάποιον ασθενή και να τον περιθάλψουν θα πρέπει πριν το εξιτήριο της ασθενούς, για παράδειγμα, οι γιατροί της να έχουν τηρήσει αυτή τη διαδικασία.
β) η αποδοχή/ είσοδος των ασθενών δεν είναι καθολική. Δεχόμαστε ίσως κάποιους ασθενείς, αλλά να πληρούν κάποια κριτήρια ασφαλείας. Σε αντίθεση με τα δημόσια νοσοκομεία που δε θέτουν καμία προϋπόθεση.
γ) αν προκύψει θέμα ασθενούς με υποψία κόβιντ, τον σουτάρουν κατευθείαν και αδιαπραγμάτευτα, στα δημόσια νοσοκομεία. Που σημαίνει δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη της νοσηλείας, γιατί φοβόμαστε μήπως εξαιτίας του νοσήσουν και άλλοι… Προκαλώντας προβλήματα στην επιχείρησή μας!
δ) δρουν ασύδωτα και στη λογική πως η επιχείρησή μας δε συμμετέχει στην καθολική μάχη της κοινωνίας μας απέναντι σε μία κοινή συμφορά. Προστατεύουμε, δηλαδή, το σπίτι μας κι ας καίγεται το σπίτι του γείτονα.
ε) δε δέχονται γι’ αυτή την αντικοινωνική στάση τους κανέναν έλεγχο από κρατικό θεσμό. Επιλέγουν μόνα τους την πολιτική που θα χαράξουν.

στ) για εμάς, το δημόσιο σύστημα υγείας και τα δημόσια νοσοκομεία είναι στην ψύχρα ο μουτζούρης που τρώει στη μάπα όλη τη βρώμα.

ε) αποδεχόμαστε το γεγονός πως για εμάς οι συμπολίτες έχουν αξία μονάχα αν μπορούν να εγγυηθούν μία ασφαλή μπίζνα κέρδους.

στ) οι υπόλοιποι συμπολίτες μας αντιμετωπίζονται σαν λεπροί, που δε θα πρέπει ούτε και να μας πλησιάζουν.
ζ) το προστατευμένο κάστρο μας δεν επιτρέπεται να το πλησιάζουν ούτε καν οι υγιείς συγγενείς των ασθενών που νοσηλεύουμε.
η) οι υγειείς συγγενείς των ασθενών μας μπορούν να πλησιάζουν το οχυρό μας μονάχα μέχρι τη γραμματεία και σε αυτό το κανόνα δεν υπάρχει καμία εξαίρεση και για κανένα λόγο και αιτία. Όσο και σοβαρή κι είναι, είτε αφορά τους ασθενείς, είτε τους επισκέπτες τους.
ια) σαν ιδιωτική επιχείρηση υγείας δεν εκφράζει ούτε καν συμβολικά κάποια συμμετοχή σε ένα φαινόμενο που έχει ισοπεδώσει την κοινωνία μας.
Τα δεδομένα αυτά φανερώνουν μία στάση ανάλγητη και αντικοινωνική. Η προοπτική να αλλάξει αυτή η κατάσταση προς όφελος της κοινωνίας φαντάζει μακρινή. Μένει μονάχα μία πίκρα για έναν εφιάλτη που βαραίνει το κεφάλι λίγων. Και αυτό είναι τουλάχιστον λυπηρό.
Δημόσια νοσοκομεία βαράμε κουπί - τα ιδιωτικά;

Contact Us