Για ένα κομμάτι ψωμί – έχω να πάρω πολλά

Για ένα κομμάτι ψωμί - έχω να πάρω πολλά
Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά. Για ένα κομμάτι ψωμί – έχω να πάρω πολλά. Για ένα κομμάτι ψωμί – έχω να πάρω πολλά.

Δε φτάνει μόνο το μυαλό μου, δε φτάνει μόνο το κορμί μου, Μιλτιάδη. Λίγο απόμεινε μετά από 30 χρόνια κουπί, καλέ μου φίλε. Το πιο σπουδαίο είν΄η ψυχή σου, δικέ μου. Η δικιά σου, η δικιά μου, κι ας είναι μεγάλος ο πόνος, καλέ μου. Ένα κομμάτι ψωμί και τόση αγάπη από τη μάνα σου, φίλε. Αυγά, πίτα, μία σούπα, το μέλι και ένα μαγειριό κεφτεδάκια… Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία, δε φτάνει μόνο το μυαλό μου, δε φτάνει μόνο το κορμί μου. Είναι μεγάλη μοναξιά, μα αντέχεται κάπως. Με ένα κομμάτι ψωμί!

Για ένα κομμάτι ψωμί - έχω να πάρω πολλάΤο πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου, δικέ μου. Ένα δώρο που ήρθε νωρίς το πρωί, κολλητέ μου. Μία τραγιάσκα, να την φορώ το χειμώνα. Κι άλλο ένα καπέλο, για τα μπάνια, Γιάννη Λαφτσίδη. Μία ιστορία γραμμένη σε δύο τατουάζ, για τη φαντασία που δεν την αφήνεις ξερή, αδελφέ μου.Γιατί έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία, δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα, ξανά, Λεωνίδα. Και θα τραβιέσαι μ’ αυτήν μέρα και νύχτα. Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις, μέχρι να πάψεις να λες -“μα τι τρέχει;” Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία, βασιλιά μου. Και θα είσαι εκεί, στην πιο πάνω γειτονιά. “Εφτά λεπτά μέχρι να έρθω κοντά σου. Δύο για να βάλω το παντελόνι και πέντε, μέχρι να έρθω στο σπίτι με το παπάκι”. Έχει τους νόμους αυτή η ιστορία. Δε φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί, δεν φτάνει μόνο η δουλειά, Μίμα. Για ένα κομμάτι ψωμί είπες πως θα ρθεις και εσύ, στο τραπέζι. Ξέρεις ποια ζόρια τραβά ο Γιαννάκος. Με πήρες δύο φορές τηλέφωνο Μίμα. Το ξέρεις πόσα φαρμάκια χωράει ο φίλος. Το ξέρεις πως έχει πληρώσει πολλά. Κάποτε φτάνει αυτή η ιστορία, ζητάς μία αγάπη κι αυτό είναι που φτάνει.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει. θα λαχανιάζει η ψυχή μου και πάλι Νίκο Μεντζέλο. Θα φτύσεις αίμα απ’ το στόμα, το ξέρεις – άλλο τόσο κι εγώ θα το φτύσω. Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία. Σκληρούς και το ξέρεις, ήσουν όμως κι εσύ, για να μοιράσω μαζί σου, τα ζόρια. Ήσουν και πάλι μαζί μου, στο νοσοκομείο, για τη μάνα. Και γι’ αυτήν και για μένα.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα ‘χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα ‘χεις πληρώσει ακριβά.
Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,
θα είναι για σένα αργά. 

Για ένα κομμάτι ψωμί - έχω να πάρω πολλά

σχετικοί σύνδεσμοι: Σαρλ Μπωντλαίρ: “Τα άνθη του κακού”

Κάντε συσσίτια αγάπης – όχι ρερομπούλ σούπες

Ακούμε πραγματικά;

Όταν ο θάνατος κυνηγά τη μάνα

  

 

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us