Λένα Φερεσιάδου – Το κόκκινο ποδήλατο

Λένα Φερεσιάδου – Το κόκκινο ποδήλατο

Τα δευτερότοκα παιδιά πάντα αποκτούν τα παλιά ρούχα, παιχνίδια και παπούτσια των πρωτότοκων και το αισθάνονται σαν τιμωρία που άργησαν να έρθουν σ’ αυτόν τον κόσμο!! Λένα Φερεσιάδου – Το κόκκινο ποδήλατο. Λένα Φερεσιάδου – Το κόκκινο ποδήλατο.
Τι ποδήλατο να πάρω στο παιδί μου; Υπολογισμός μεγέθους - Bike size

Αν το δούμε χιουμοριστικά , είναι σαν να τρώνε τα αποφάγια του εκλεκτού,του πρώτου και λατρεμένου παιδιού που πρωτογεννιέται σε μια οικογένεια! Και αν το αντιμετωπίσουμε πρακτικά και για λόγους οικονομίας οι γονείς έρχονται σε απόγνωση προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τις ανάγκες που προκύπτουν για τα καμάρια τους..
Οπότε ,σαν δευτερότοκο παιδί αν και διαφορετικού φύλου, οπότε βόλευε, αποκτούσα με καθυστέρηση τεσσάρων περίπου χρόνων ό,τι πολυτιμο και μη είχε να μου χαρίσει ο αδερφός μου..
Εντάξει, από ρούχα είχα να θυμάμαι κάτι Levi’s παντελόνια , το κόκκινο αντιανεμικό Adidas μπουφάν άντε και κανένα T shirt αθλητικό..Επίσης και κανένα αθλητικό σακίδιο καβάτζωνα με λαχτάρα όταν το βαριόταν ο Τόλης..
Αυτό όμως το απόκτημα,το υπέρτατο αγαθό ,η κορωνίδα των βλέψεων μου ,το όνειρο μέσα στα όνειρά μου ήταν το κόκκινο ποδήλατο!!!
Περίμενα υπομονετικά,σαν μια Πηνελόπη των πραγμάτων που περιμένει να έρθουν κάποτε στην αγκαλιά της, στην κατοχή της..
Το έβλεπα να ρολαρει στην καυτή άσφαλτο του κεντρικού δρόμου , αστραφτερό , γυαλιστερό,αντανακλώντας το βαθύ κόκκινο περλε χρώμα του και το θαύμαζα!
Ο αδερφός μου,είχε επιμείνει να του αγοράσει ο πατέρας μου έξτρα καθρεφτάκια δεξιά κι αριστερά για να προσέχει αλλά εγώ ήξερα πως το έκανε για να έχει την κατ’ επίφαση αίσθηση πως οδηγούσε αυτοκίνητο!! Γιατί ο Τόλης στην πραγματικότητα πάντα αυτό ήθελε..να οδηγήσει αυτοκίνητο! Από μικρός,πολύ μικρός έμπαινε πάντα μπροστά και κοίταζε με προσήλωση τις κινήσεις του οδηγού ..Η αλλαγή ταχυτήτων με το ταυτόχρονο πάτημα του ποδιού στον συμπλέκτη,η εναλλαγή από φρένο σε γκάζι ακόμη και η διόρθωση του κεντρικού καθρέφτη τον μάγευαν !
Περνούσε ώρες ατέλειωτες κάτω από το υπόστεγο του σπιτιού μας φροντίζοντας και καλλωπίζοντας το..
Στην αρχή του πρόσθεσε κάτι πλαστικές κορδέλες στα χερούλια του τιμονιού που ανέμιζαν καθώς έτρεχε ! Έπειτα ,όπως έκαναν όλα τα αγόρια τότε, στερέωσε κάτι χαρτάκια σκληρά ανάμεσα στις ακτίνες της ρόδας με αποτέλεσμα να κάνει έναν θόρυβο – εκνευριστικο για τους ενήλικες, φανταστικό για εμάς- αναστατώνοντας τις γειτονιές !
Εκεί όμως που απόκτησε το ποδήλατο ταυτότητα και χαρακτήρα ήταν όταν ο αδερφός μου του φόρεσε την οπαδική του προτιμηση,την αγαπημένη του ομάδα! Το κιτρινομαυρο σημαιάκι με τον δικέφαλο αετό βρήκε τη θέση του μπροστά στο τιμόνι και γέμιζε υπερηφάνια τον κάτοχό του οργώνοντας τους χωματόδρομους και σπινιάροντας στους ασφαλτοστρωμένους..
Κι όπως η ΑΕΚ ζούσε ιστορικές στιγμές εκείνη τη μαγική δεκαετία της κατακτώντας πρωταθλήματα και έχοντας πλασαριστεί στους τέσσερις του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ,έχοντας αστέρια στο ρόστερ της τον Νικολάου,τον Μπάγεβιτς,τον Μίμη Παπαϊωάννου και τον Μαύρο τον Θεό έτσι και ο Τόλης ήταν ο αρχηγός της αγοροπαρέας του χωριού που είχε μετατεθεί ο πατέρας μας!!
Κι εγώ δεν ήξερα τι να πρωτοθαυμάσω..τον αδερφό μου ή το ποδήλατο!!
Κι όπως όλοι οι έρωτες περνάνε κι έρχεται το τέλος κι η αρχή για κάτι καινούριο έτσι και η ζωή μας ανατράπηκε όταν φύγαμε από το Πύθιο και πήραμε μετάθεση για Θεσσαλονίκη…
Ο αδερφός μου νιώθοντας μεγάλος για το κόκκινο ποδήλατο- εν τω μεταξυ είχε αρχίσει να ξεφεύγει στο ύψος – αλλά μικρός ακόμη για αυτοκίνητο ζούσε την εφηβεία του κι ο,τι αυτή έφερνε μαζί της..
Και η δική του εφηβεία ήταν ο δικός μου παράδεισος..ο δικός μου χρυσός αιώνας!!
Η στιγμή που περίμενα είχε έρθει..το κόκκινο ποδήλατο μπορεί να είχε χάσει την αστραφτερή ,την τσαχτερή εμφανισή του,να είχε θαμπώσει η γυαλαδα του,να είχε στραβωσει λίγο η σέλα του,να είχαν κακοπαθει οι κορδέλες – τις οποίες τελικά αφαίρεσε ο αδερφός μου θεωρώντας τες φλούφλικες”- να είχαν σκιστεί λίγο τα σημαιάκια της ΑΕΚ , ωστόσο πάντα κουβαλούσε την αίγλη του !! Στα μάτια μου φάνταζε σαν το κόκκινο Ford Cortina του γείτονα..
Όταν ο αδερφός μου μου παρέδωσε τα κλειδιά- ναι, κυριολεκτικά ,εννοώ το κλειδάκι από την κλειδαριά της αλυσίδας που το έδενε!- και μαζί και τη θήκη με κλειδιά και παξιμάδια για το ξελασκάρισμα της σέλας εγώ ήδη πετούσα από χαρά!!
Προσπάθησα εις μάτην να κατεβάσω τη θέση της σέλας που ήταν τέρμα στο θεό για τον πανηψηλο πρώην ιδιοκτήτη..Έπρεπε να κολυμπήσω στα βαθιά κι ας μην έφταναν τα πόδια μου με άνεση στο πεντάλ! Σημειωτέον πως δεν ήξερα να ισορροπώ καλά..ήταν η πρώτη μου φορά που καθόμουν στο κόκκινο ποδήλατο!!
Πήρα βαθιές ανάσες,κοίταξα μπροστά τον ίσιο κι επικίνδυνα κατηφορικό δρόμο της Φραγκλίνου Ρούζβελτ και… ξεκίνησα το ταξίδι το περισσότερο ονειρεμένο από ποτέ!!
Το πώς τα κατάφερα ούτε ακόμη και σήμερα το κατάλαβα!
Το πώς δε με χτύπησε αμάξι ,ο θεός των κόκκινων ποδηλάτων το ξέρει!!
Το τι σημαίνει για ένα παιδί να έχει δικό του, ολοδικο του ένα ποδήλατο το ξαναθυμήθηκα διαβάζοντας το άρθρο για ένα παιδί που έπεσε πάνω σε αυτοκίνητο σταθμευμένο γιατί είχε χαλασμένα φρένα και ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου του αγόρασε ένα καινούριο κόκκινο!!❤️
Στη μνήμη των ποδηλάτων που χαρήκαμε ή ονειρευτήκαμε σαν παιδιά!!🚲  Λένα Φερεσιάδου – Το κόκκινο ποδήλατο.
Banksy: Ο γνωστός καλλιτέχνης χτύπησε ξανά με ένα κορίτσι και ένα ποδήλατο  στο Νότινγχαμ [εικόνες] - ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
Λένα Φερεσιάδου – Το κόκκινο ποδήλατο
σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.facebook.com/elena.feresiadou

Written by

Γιάννης Δημογιάννης
Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us