Κάντε συσσίτια αγάπης – όχι ρερομπούλ σούπες

Κάντε συσσίτια αγάπης - όχι ρερομπούλ σούπες

Κάντε συσσίτια αγάπης – όχι ρερομπούλ σούπες

από Γιάννης Δημογιάννης

Πριν λίγα χρόνια, η ζωή το έφερε και κατάλαβα πόσο σημαντικά μπορεί να είναι κάποια γεύματα αγάπης. Δε λέω σκοπίμως συσσίτια, γιατί δεν έχω στο μυαλό μου κάτι τέτοιο.

Το σηνικό θύμιζε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου… Η αφορμή δόθηκε, όταν χρειάστηκε να διοργανώσουμε στην Πάτρα αυτά τα γεύματα, ώστε να θρέψουμε όσους μετανάστες ζούσαν σε εξαθλιωμένες συνθήκες. Σε δύο εργοστάσια ποντικότρυπες, που είχαν μετατραπεί σε πρόχειρα camping, και για όσο διάστημα ήταν αυτό απαραίτητο, πριν το μεγάλο ταξίδι στο όνειρό τους. Στους Ευρωπαϊκούς παραδείσους, που κάποιοι τους υποσχέθηκαν. Σερβίροντας όνειρα αμφιβόλου διάρκειας και ποιότητας…

Βλέποντας, λοιπόν, από κοντά αυτή την ανθρώπινη βαρβαρότητα αποφάσισα πως όφειλα να τους προσφέρω, μαζί με πολλούς αλληλέγγυους φίλους Πατρινούς, την ελάχιστη ανθρώπινη χειρονομία. Ένα πιάτο φαγητό, αλλά σίγουρα, όχι ένα τυχαίο πιάτο. Γιατί αυτό το πιάτο ήταν κάθε φορά μαγειρεμένο με αγάπη και φροντίδα. Περίπου όπως θα το μαγειρεύαμε στο σπίτι μας. Και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, όλοι όσοι συμμετείχαμε σε εκείνα τα γεύματα, υποσχεθήκαμε κάτι απλό και τίμιο. Κάθε φορά που μαγειρεύαμε αυτά τα γεύματα, θα τρώγαμε κι εμείς, μαζί με τους μετανάστες. Σαν να μοιραζόμαστε μαζί τους ένα κοινό τραπέζι. Εμείς οι μάγειρες κι αυτοί οι φιλοξενούμενοι. Με άλλα λόγια,  ανθρώπινες ιστοριές.

Τότε, είχα ομολογήσει μία μύχια σκέψη. “Πού ξέρετε, αγαπημένοι φίλοι Πατρινοί… Η ζωή μπορεί κάποτε να το φέρει και να χρειαστεί κι εμείς να φάμε από ένα παρόμοιο συσσίτιο. Από ένα κοινό καζάνι. Και δε θα είναι καθόλου ντροπή, αν θα πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο. Το ίδιο ακριβώς θα κάνουν την ίδια στιγμή και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας. Οπότε μακάρι τότε, το φαγητό που θα φάμε να έχει μαγειρευτεί με την ίδια αγάπη, που εμείς προσπαθούμε να μαγειρέψουμε τώρα το φαγητό μας.”

Κάντε συσσίτια αγάπης - όχι ρερομπούλ σούπες

Έχει η ζωή γυρίσματα

Δεν το κρύβω πως οι περιστάσεις το έφεραν και για εμένα να φάω από παρόμοια συσσίτια. Η ζωή το θέλησε – τουλάχιστον για κάποιο διάστημα – να δοκιμάσω το φαγητό που μαγειρεύεται μαζικά, για συναθρώπους που το έχουν ανάγκη. Οπότε κι εγώ δεν ήμουν τίποτε άλλο, παρά ένας από αυτούς. Ούτε που ένιωσα ντροπή – δηλαδή, την αξιοπρέπειά μου να είναι πληγωμένη. Αρκεί αυτό το φαγητό να είναι κι αυτό μαγειρεμένο με φροντίδα και μεράκι.

Μέχρι τώρα, λοιπόν, έχω την εμπειρία από δύο κουζίνες αλληλεγγύης. Του Δήμου Πατρέων και της Μητρόπολης της πόλης μου. Ιδίως όμως για τη δεύτερη περίπτωση, οφείλω να θυμίσω κάτι σημαντικό. Στις κοινότητες των πρώτων Χριστιανών μαγειρεύονταν τα λεγόμενα γεύματα που αποκαλούνταν “Αγάπες”. Το όνομα και οι συμβολισμοί είναι φανερά. Κοτολογίς, εκείνα τα πρώτα κοινά τραπέζια έδιναν και το νόημα για τους επόμενους πιστούς… Μαγειρεύτε για τους συνανθρώπους σας, όπως θα μαγειρεύατε και στο σπίτι σας.

Κάπου εδώ, όμως, είμαι υποχρεωμένος να το πω, γιατί η αλήθεια θα πρέπει να ομολογείται. Δεν το κάνω από αγνωμοσύνη ή αχαριστία απέναντι σε όσους, υποτίθεται, πως με ευεργετούν. Απεναντίας, το κάνω με πρόθεση να συμβάλλω σε αυτή την κατεύθυνση, ώστε η σκέψη μου να φανεί χρήσιμη. Επομένως, ακόμη κι αν υποθέσουμε πως διανύουμε περίοδο νηστείας, κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να φάει για τέσσερις μέρες είτε φακές, είτε πένες (απροσδιόριστες στη συνταγή).

Αν πρέπει άρα να κρατήσουμε ένα μήνυμα είναι ένα και μόνο. Μαγειρεύτε με φαντασία και μεράκι. Μαγειρεύτε με αγάπη και αφοσίωση. Πρωτίστως όμως με τέτοια χημεία, ώστε οι άνθρωποι που προσέρχονται σε παρόμοια τραπέζια να φεύγουν με ένα αίσθημα αξιοπρέπειας και όχι με πληγωμένο το φιλότιμο.

Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα, συμπεριλαμβανομένου του χρήστη Marry Popins και άτομα που στέκονται

σχετικοί σύνδεσμοι: https://aromalefkadas.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%

https://ikivotos.gr/post/182/ta-syssitia-ths-anthrwpias-kai-ths-elpidas

Ακούμε πραγματικά;

Φερνάντο Πεσσόα – Η ζωή είναι πειραματικό ταξίδι

Ο φόβος του θανάτου – η επιβεβαίωση της ζωής

Contact Us