Αόρατος θίασος να περνά

Του Γιάννη Δημογιάννη Αόρατος θίασος να περνά, Κώστα

Ξαφνικά – άγουρη Άνοιξη – και ακούγεται ο θίασος. Φωνές εξαίσιες, μαχητικές. Το αίμα ποτέ δεν αλλάζει.

Αφήνεις στην άκρη το μπαστούνι, το κορμί στήνεται στη θέση του, με μάτια στο δρόμο, κάθε συνήθεια των γηρατειών ξεχνιέται, κι αυτή η μάσκα κατεβαίνει, μιλά τώρα το αίμα, δε μιλά ο νόμος εδώ, ούτε ο φόβος, περνά ο εξαίσιος θίασος, ο δικός σου θίασος – τα μάτια θολώνουν, ανάμεσά τους ψάχνεις τον Μανόλη, το Γιώργο, τη Χαρά – στήσε το κορμί, είναι οι άνθρωποί σου αυτοί, με αυτούς γνώρισες τους δρόμους της πόλης σου, μαζί μοιράστηκες τους δρόμους του Ουρανού, ελιωσες πολλά ζευγάρια, αυτοί είναι ο δικός σου εξαίσιος θίασος, τα μαλλιά μονάχα χρώμα αλλάζουν, ποτέ τα μάτια, ούτε τά χέρια, χτύπα τα χέρια με παλμό, με τον δικό τους τον παλμό, στη θέα σας, δικαιώνεται η φωνή κάποιου ποιητή:

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου

~ .~

Αόρατος θίασος να περνά, Κώστα
Διαδήλωση Θεσσαλονίκη

ΥΓ: το σημείωμα γράφτηκε προς τιμή του συνταξιούχου δικηγόρου Κωνσταντίνου Βουτσά.

Από φίλους στο ΦΒ ρώτησα και έμαθα πως ο κ. Κωνστατίνος Βουτσάς έλιωσε, λέει, πολλά ζευγάρια, για να υπερασπιστεί στα δικαστήρια τους συνομιλήκους του, στη γενιά του 114. Στον εξαίσιο θίασο της δικιάς μας γενιάς, δεν παύει ξανά να χειροκροτεί για Παιδεία, Ψωμί, Ελευθερία. Αόρατος θίασος να περνά, Κώστα. Αόρατος θίασος να περνά, Κώστα

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.thetoc.gr/koinwnia/article/thessaloniki-apisteuti-korono-diadilosi-foititon

http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=78&author_id=6

Τιμή ή το τίμημα της αγάπης

Ο Αναγνωστάκης και η σιωπή

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης και η ελεύθερη σκέψη

Μανόλης Αναγνωστάκης – Ο Ουρανός

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us