Ζούμε στη χώρα μιας άθλιας πρωταπριλιάς

Ζούμε στη χώρα μιας άθλιας πρωταπριλιάς

Η ζωή μού έχει φυλάξει πολλές και πικρές αλήθειες. Εδώ και 30 χρόνια πάσχω εξαιτίας σκλήρυνσης κατά πλάκας, και είναι αλήθεια. Η αναπηρία μου πια είναι πολύ βαριά, και είναι αλήθεια. Η αναπηρία μου, μάλιστα, έχει ξεπεράσει το 80%, και είναι αλήθεια. Έχω δοκιμαστεί με τους πιο σκληρούς τρόπους, και είναι αλήθεια. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια είχα για μοναδικό μου στήριγμα, τη μάνα μου. Και αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια. Ζούμε στη χώρα μιας άθλιας πρωταπριλιάς

Η 80χρονη μάνα μου όμως ζει από την παραμονή της πρωταπριλιάς ένα μεγάλο ψέμα. Για την ακρίβεια μία μεγάλη, επικίνδυνη κοροϊδία. Γιατί για πολύ κακή της τύχη, τα ξημερώματα της εθνικής μας επετείου, η μάνα μου γλίστρησε και τσάκισε το ισχίο της στο ένα το πόδι. Αφού ήδη είχε τσακίσει το άλλο της το πόδι, πέρσι, οπότε είχε κάνει βαρύ χειρουργείο. Ακόμη μία πικρή αλήθεια. Οπότε έχει και τα δύο της τα πόδια τσακισμένα. Και αυτό είναι η πιο τραγική αλήθεια.

Ο Θεός του υπέρηχου

Παραμονή λοιπόν της Πρωταπριλιάς, μεταφέρθηκε με φρικτούς πόνους στο Νοσοκομείου του Ρίου. Και εδώ τα ψέματα αρχίζουν. Περιμένει με καταστολή να έρθει η σειρά της, για χειρουργείο. Από μέρα, σε μέρα και από ώρα, σε ώρα και από δικαιολογία σε δικαιολογία και από ψέμα σε ψέμα. Τη μία ο ιός, την άλλη η πανδημία, τη μία η συμφορά μας, τη άλλη η διακοπή των χειρουργείων. Τέσσερις μέρες και χορταίνει ψέματα και δικαιολογίες. Το κράτος και το σύστημα είναι αξεπέραστα. Καταπίνουν τους ανθρώπους.

Φτάσαμε Σάββατο και τα ψέματα έχουν αργία μέχρι και τη Δευτέρα. Τότε λέει γίνεται ο υπέρηχος καρδιάς. Γιατί, ως γνωστό, στη χώρα μας δε γίνονται υπέρηχοι καρδιάς το Σ.Κ. Κάνουμε διακοπές και τα χειρουργεία ας περιμένουν, γιατί για κακή μας τύχη έτσι λειτουργούν τα δημόσια νοσοκομεία. Μέχρι τότε, η μάνα θα ζει με ψέματα, στη χώρα της Πρωταπριλιάς. Και εγώ θα περιμένω σπίτι μου, απελπισμένος πότε θα ξημερώσει η μέρα, που βρεθούν κάποιοι άνθρωποι.

Ας μη ταλαιπωρείτε μία τσακισμένη γυναίκα 80 χρονών.
Ας μη ταλαιπωρείτε έναν ανάπηρο άνω του 80%. Μη μας καταδικάζετε να ζούμε ισόβια στη χώρα της Πρωταπριλιάς. Ζούμε στη χώρα μιας άθλιας πρωταπριλιάς. Ζούμε στη χώρα μιας άθλιας πρωταπριλιάς. 

Ζούμε στη χώρα μιας άθλιας πρωταπριλιάς

σχετικοί σύνδεσμοι: Προ και μετά κορωνοϊού

Οι ανάπηροι στην κρίση

Φόβος θανάτου – Ηλίας Γιαννακόπουλος

Ο Σίσυφος και οι Έλληνες

http://www.prosvasis.co/blog/%CE%B7-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-

 

Contact Us