Οιδίπους επί Κολονώ

Οιδίπους επί Κολωνώ… κι ένα Samsung

Οιδίπους επί Κολωνώ

Ήθελε να πιστεύει πως είχε καταφέρει να βάλει τα πράγματα σε μία σειρά. Πως κατάφερε επιτέλους μετά από πέντε μήνες να σουλουπώσει κάπως το μπάχαλο, που ταλαιπωρούσε το μυαλό του για σαρανταπέντε χρόνια. Απ’ ό,τι συνήθως έλεγε, η ψυχοθεραπεία άρχιζε να δίνει κάποια πρώτα χειροπιαστά αποτελέσματα. Είχε κάπως ηρεμήσει. Δεν αρπαζόταν μέχρι και για το πέταγμα ενός κουνουπιού.

Σιγά, σιγά το φάντασμά της απουσίαζε έστω και κάποια αμυδρά διαστήματα από το μυαλό του. Κάποιες φορές, μάλιστα, έπιανε τον εαυτό του, δίχως να χρειάζεται σε κάθε του αιρετική σκέψη να βάζει μονίμως μπροστά τη φάτσα της, για να συνομιλεί με τη διαπεραστική φωνή της. Κάθε φορά που πίστευε πως χρειάζεται να της δίνει λογαριασμό, προκειμένου ν’ αποφεύγει τη μόνιμη μουρμούρα της, όποτε γύριζε στο σπίτι και περνούσε από το επίμονο σκανάρισμά της.

Θα έπρεπε, τελικά, να είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα την ψυχοθεραπεία. Ίσως να είχε καταφέρει να διαχειριστεί καλύτερα αυτό το χωρισμό. Κάλιο αργά, παρά ποτέ… μονολόγησε.

Το κινητό του – ένα Α7, Samsung, τελευταίας γενιάς, αξίας 1000 ευρώ – το έχασε βράδυ Παρασκευής, κάπου πίσω από το σταθμό Λαρίσης, στον Κολωνό, μετά την δέκατη ψυχοθεραπεία με την Ελένη. Στον Κολωνό, εξάλλου, ήταν και το τελευταίο στίγμα του κινητού, σύμφωνα πάντα με την ενημέρωση, που έλαβε μετά από δύο μέρες από τα ψαχτήρια της Google.

Για δύο ολόκληρες μέρες, και πού δεν έψαξε μέσα στο νέο του σπίτι, μπας και το βρει καταχωνιασμένο σε μία απίθανη τρύπα. Σε ποιους δε ρώτησε, πιστεύοντας πως ίσως θα γινόταν ένα θαύμα και κάποιος θα του επέστρεφε ένα τεμάχιο 1000 ευρώ, αποδεικνύοντας πως ο άνθρωπος δεν είναι μία οριστικά χαμένη υπόθεση.

Όταν όμως η Google έριξε φως στο ανεξιχνίαστο δράμα, τότε απλά γούρλωσε τα μάτια.

Δεν είχε καν χρειαστεί να βγει έξω από το αυτοκίνητο. Από το στίγμα και μόνο κατάλαβε πως την τελευταία φορά, που μίλησε μέσα από τα 1000 ευρώ, ήταν μέσα από το αυτοκίνητό του. Ανεξήγητο. Για όση ώρα χρειάστηκε να περιμένει, την Κατερίνα, μέχρι να φέρει τη λιχουδιά, που ποτέ του δεν είχε έως τώρα δοκιμάσει. Πακεταρισμένη από την ψησταριά – ειδική πρόταση της ψυχοθεραπεύτριας – «Να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει». Μία σκεπαστή πίττα (άντε και μία μερίδα τηγανητές πατάτες, απαραιτήτως μαζί με μία Coca Cola, για τη χώνεψη μετά από τέτοιο ρωμαϊκό τσιμπούσι).

Ποτέ του δεν μπόρεσε να εξηγήσει πώς και κυρίως σε ποια στιγμή χάθηκε το κινητό, μετά το τελευταίο στίγμα. Για όσο ακριβώς περίμενε να φέρει η Κατερίνα τη σκεπαστή. Πώς διάβολο πέταξε; Πώς, γαμώ την τύχη του, γλίστρησε έξω από την πόρτα του αυτοκινήτου;

Κατάλαβε απλά πως όλα συνέβησαν μετά το τελευταίο τηλεφώνημα που έκανε στη μάνα του. Οιδίπους επί Κολωνώ. Οιδίπους επί Κολωνώ

Από Γιάννης Δημογιάννης

Οιδίπους επί Κολωνώ

σχετικοίι σύνδεσμοι: Σταύρος Ζαφειρίου – Τρεις ποιητικοί Χρόνοι

Ιωάννης & Κοψίνης: “Aπό τον άγριο λύκο στον υποταγμένο σκύλο”

Χρύσα Παπαδημητρίου: “Το ξεσκονόπανο” (διήγημα Μπονζάι)

Μάσκα: συνήθεια που έγινε λατρεία

https://www.fractalart.gr/thlipsi/

Written by

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us