Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη

Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη

Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη, έχουν απασχολήσει πολλούς.
είναι αναμφίβολα μία εύλογη παρατήρηση, διαπίστωση, απορία – όλων αδιακρίτως. Ανδρών είτε και γυναικών. Την διατυπώσεις είτε την κρατήσεις ανομολόγητη, αλλά παραμονεύει. Και η απορία για τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη πολλαπλασιάζεται, μεγεθύνεται, θαρρείς σαν ευμετάβλητος φαλλός, αν αντιπαραθέσουμε/ συγκρίνουμε αυτά τα μικροφαλλικά αγάλματα, με τα αντίστοιχα “προικισμένα” των Σατύρων. Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη. Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη.
Μήπως τελικά, η απάντηση κρύβεται στο σύνθημα, “Have fun”;
Bobol Gordello

Γιατί στα αγάλματα των Αρχαίων Ελλήνων τα πέη εμφανίζονταν μικρά και χωρίς στύση;

Είτε από βιβλία ιστορίας, είτε από εκδρομές σε μουσεία, είτε από τα Ancient Memes, λίγο ως πολύ όλοι έχουμε δει και θαυμάσει αρχαία ελληνικά γλυπτά. Θεότητες με κεραυνούς. Μάχες σε ζωφόρους. Γλυκές κόρες και γυμνασμένους κούρους. Το μάτι, όμως, είτε πονηρό είτε συνετό, πάντα έπεφτε και στα αχαμνά των αντρικών αγαλμάτων. Με τη στατιστική να λέει χωρίς να σφάλλει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αντρικών μορφών έχουν μικροσκοπικά πέη και χωρίς στύση. Ακόμα και αν το κορμί από πάνω είναι αλαβάστρινο και φέτες.

Ο κύριος καθηγητής και ειδήμων σε ζητήματα κλασικής τέχνης Andrew Lear, εκ Harvard ορμώμενος, μας εξηγεί ότι δεν είναι να απορεί κανείς με τις minimal επιδόσεις των αντρικών μορφών των αγαλμάτων. Ιδίως μάλιστα, καθότι “η μετριοπάθεια ήταν βασικό στοιχείο του ιδεώδους ανδρισμού”. Έτσι, όπως βλέπετε και παραπάνω, ήταν απόλυτα λογικό θεότητες, ήρωες και αθλητές να ποζάρουν με six-pack και μικρό μόριο. Στον αντίποδα, οι φαλλοί ήταν μεγάλοι στους σάτυρους. Παράλληλα, δε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στους μέθυσους, στους λάγνους ανθρώπους. Σε όσους διαβιούν, δηλαδή, χωρίς αναστολές. Σαν επιστέγασμα, παρατηρείται και στους γέροντες. Μάλλον δε βγήκε από δω το “άσπρα μαλλιά στην κεφαλή, κακά μαντάτα στη ψωλή”. Μολονότι, μάλλον τα κακά μαντάτα είναι αρκετά υποκειμενικό.

Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη

Σεμνότητα, ευπρέπεια και Σάτυροι…

Τεκμήρια για αυτούς τους ισχυρισμούς μπορεί κανείς να βρει κανείς και στη λογοτεχνία της εποχής. Με προεξάρχοντα τον Αριστοφάνη, στο έργο του “Νεφέλες”. Αυτός παρουσιάζεται να συμπεριλαμβάνει το μεγάλο μόριο μαζί με το ωχρή χροιά του δέρματος, τις πολλές άσεμνες πράξεις και το μικρό θώρακα στα χαρακτηριστικά των μη αθλητικών Αθηναίων νέων.

Η blogger της ιστορίας της τέχνης Ellen Oredsson προσθέτει το εξής. Αναφέρει πως ο ιδανικός ανήρ στην Αρχαία Ελλάδα ήταν συνετός και ιντελεκτουέλ. Και επίσης, μπορούσε να είναι μια χαρά λειτουργικός στο κομμάτι των σεξουαλικών επιδόσεων με μικρότερο και οικονομικότερο μέγεθος. Ακόμη και από εκείνο των άσεμνων και ανευλαβών πλαδαρών Σατύρων.

800px-laocoon_pio-clementino_inv1059-1064-1067
Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη

Ο κύριος καθηγητάς Andrew Lear επανέρχεται και συνοψίζει ότι οι ιδέες περί μεγέθους των ανδρικών μορίων δε σχετίζονται σαφώς με την αισθητική ή την πραγματικότητα, καθότι και ένα μικρό πουλί μπορεί να κάνει τη δουλειά του και ένας σώφρων άνδρας να την έχει αντίσκηνο. Εικάζει, μάλιστα, πως, ανεξαρτήτως του γιατί ακριβώς τα μόρια απεικονίζονταν μικρά στην Αρχαία Ελλάδα, η στροφή στο μέγεθος έχει να κάνει με την υποβολή των ανδρών στην ίδια διαπόμπευση του σώματος που υφίστανται και οι γυναίκες. Τα μικρά Αρχαιοελληνικά πέη. 

Διάβασε επίσης εδώ:https://www.naxospress.gr/arthro/istories/arhaia-ellada-mikro-morio-deigma-andreias-megalo-deigma-anoisias
σχετικοί σύνδεσμοι: https://luben.tv/nerdcult/nsfw/80331
https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/546715/to-sex-stin-arhaia-ellada
Ελληνικά παραμύθια περί ανωτερότητας

Άντυ Γουόρχολ ο ανατροπέας της καθημερινότητας

Gaslighting η αγαπημένη τακτική των νάρκισσων

https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/546715/to-sex-stin-arhaia-ellada

Written by

Γιάννης Δημογιάννης
Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us