Σταύρος Ζαφειρίου – Τρεις ποιητικοί Χρόνοι

Σταύρος Ζαφειρίου - Τρεις ποιητικοί Χρόνοι
Ηλίας Μπουργιώτης – φωτογραφίζοντας το “Βλέμμα της Αιωνιότητας”

Ο κήπος

 

Για να χωρέσω φτιάχτηκε ο κόσμος,

ο μέγας κόσμος και ο κόσμος ο μικρός

και οι αναβαθμοί που τους ενώνουν·

η κεφαλή του Ωρίωνα και τα φτερά του Βέγα

κι ο σαλιωμένος σβώλος στην πληγή.

Και η χώρα Χους και η χώρα Ευειλά,

όπου ο άνθρακας και το ακριβό πετράδι·

κι αυτά που είναι φανερά μα δεν τα βλέπω

και τα ονομάζω για να ονομαστώ.

 

Παντού το κέντρο του, όπου κι αν σταθώ,

κι αν κινηθώ πηγαίνω προς το κέντρο.

Βρίσκομαι εδώ και το εδώ

είναι στιγμή που βρίσκομαι παντού

σαν διαδοχή και σαν αναγκαιότητα,

σαν κλάσμα που διασχίζει τις διαστάσεις

ή σαν γραφή καρκινική που αντιστρέφει

το ασυμπλήρωτο ευρετήριο της ύπαρξης.

 

Σαν τον καθένα μες στον κόσμο τον δικό του·

με το ατελές του άρτιου, το όλον του περιττού,

το κάτω, το επάνω και το ανάμεσα

και το ἐπικατάρατον της γης.

 

Βέβαια προηγήθηκε η φωνή·

χωρίς συναίσθημα, σαν λόγος τεχνοκράτη.

Μέχρι τη μέρα που μετρήθηκε σαν έκτη

όλα τα πρόφτασε:

το εγγύς, το μακρινό και το αόρατο,

το σπείρον σπέρμα και τον σπόριμο καρπό,

πάντα τα γένη (όλα κατά ζεύγη),

τις δοκιμές της ν’ απεικονιστεί,

τις εντολές, τις τόσες υποσχέσεις,

τη γνώση σαν αβάσταχτη ενοχή.

Κι έπειτα αγίασε τη μέρα την εβδόμη.

Κι έπειτα σώπασε για να ξεκουραστεί.

 

Κι έπειτα;

Έπειτα ας σώπαινε τουλάχιστον για πάντα.

Μα αυτή εκεί!

Να εποπτεύει δειλινά και περιπάτους,

να κρίνει, να επικρίνει, ν’ απειλεί·

ώς και δερμάτινους χιτώνες ονομάτισε,

να ντύσει άρον άρον τους γυμνούς.

 

Εκεί.

Να τρώγεται για ένα κοτσάνι μήλου

που βρήκε πεταμένο μες στον κήπο της.

 

Φωτογραφίζοντας ταινίες του Αγγελόπουλου - iFocus
Ηλίας Μπουργιώτης φωτογραφίζοντας “Το βλέμμα της αιωνιότητας” ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου

 

Lebensraum

 

— Περνάει ο στρατός, ο στρατός, ο στρατός.

— Περνάει ο στρατός και πού πηγαίνει;

— Στον πόλεμο πηγαίνει ο στρατός. Ο στρατός

στον πόλεμο πηγαίνει να νικήσει.

—Ποιους πρέπει να νικήσει ο στρατός; — Ο στρατός

όλους τους άλλους πρέπει να νικήσει.

 

— Κι αν τους νικήσει τι θα κάνει ο στρατός; — Ο στρατός

καινούρια σύνορα θα δώσει στη φυλή του.

Άνθρακες, θησαυρούς και ανοχύρωτες

πόλεις που ούτε γνωρίζει τ’ όνομά τους.

 

— Και τους μεγαλοστεϊκούς κι όσους νικήθηκαν

κι αυτούς που δεν αξίζει να υπάρχουν

πού θὰ τους οδηγήσει ο στρατός; —Ο στρατός

σε άλλα τοπία θα τους οδηγήσει:

στο Μπέλσεν, στην Τρεμπλίνκα και στο Χέουμνο,

στο Γκουαντάναμο και στο Μπίρκεναου.

 

— Κι όταν τους οδηγήσει ο στρατός; — Ο στρατός

σε νέο πόλεμο θα πάει να νικήσει.

Γιατί είναι ο πόλεμος πατρίδα του στρατού και ο στρατός

δεν έχει άλλη πατρίδα να γυρίσει.

 

Αράδα αράδα κόβουν το χορτάρι

για να πλαγιάσουν κάτω από τη γη,

χιλιάδες μίλια μακριά για να πλαγιάσουν

κάτω απ’ τις φτέρες και τα σταχτοβότανα.

 

— Μάταιο, μάταιο, εἶπε η φωνή.

Όπως τόσες φορές που έχει γίνει,

τόσες φορές που έχει ξεχαστεί.

Μάταιο, όπως το κορίτσι που ονειρεύεται,

όπως ένα κορίτσι ονειρεύεται

πως βάζει απ’ τις πληγές τους κοκκινάδι.

 

— Θα έρθουν. Θά ’ρθουν τώρα οι νεκροί

σε φάλαγγα κατ’ άντρα στοιχισμένοι.

 

— Ποιους πρέπει να κινήσουν οι νεκροί; — Οι νεκροί

τους σκοτωμένους πρέπει να νικήσουν.

— Κι αν τους νικήσουν τι θα κάνουν οι νεκροί; — Οι νεκροί

καινούρια μνήματα θα δώσουν στη φυλή τους.

Καινούριο τόπο στους νεκρούς· στους νεκρούς

μια νέα χώρα, να χωρέσουν όλοι.

Lebensraum, ποὺ θὰ πεῖ “Ζωτικὸς χῶρος”

Ikiru (1952) by Akira Kurosawa — Cinematary
Ο Καταδικασμένος – Ακίρα Κουροσάβα

Ο κάλλιστος κόσμος

 

Σειρά σου τώρα να μετρήσεις την αλήθεια.

Τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες,

τις συμμετρίες και τ’ αντιστρεπτά.

Αφήνοντας την άμμο να γλιστράει

από τη μία χούφτα σου· ν’ αθροίζεται στην άλλη

και ό,τι αθροίζει να το αφαιρεί.

 

Σε μία πλάνη επινοημένη,

για να ξορκίζεται η μάσκα της φθοράς·

η κοσμική συμπάθεια που ενώνει

τον νου με την ανάγκη μιας αιτίας

ώς τη στιγμή που θα έχει ξεχωρίσει

το αιώνιο απ’ το παντοτινό.

 

Νεοπλατωνικός ή Πυθαγόρειος

ή, έστω, Προσωκρατικός σε χρέη Στωικού.

Να μην γνωρίζεις όταν σε ρωτούν

κι όταν δεν σε ρωτούν να λες πως ξέρεις·

για όσα υπήρξαν και υπάρχουν και θα υπάρχουν,

τάχα φωτιά που σβήνει και ανάβει

στο ίδιο μέτρο, νέα κάθε μέρα,

μύθος και θαύμα, σύμβολο και λόγος

που ούτε μπορεί ν’ αναπαρασταθεί.

 

Σάρμα εἰκῇ κεχυμένον ὁ κάλλιστος κόσμος,

μάζα ἀθάνατος καὶ ἀνώλεθρος τοῦ ἀπείρου

μέσῳ σχημάτων τε καὶ ἀριθμῶν.

 

Τι μπέρδεμα, ἔ;

Και τι συνωστισμός αποφθεγμάτων

μέχρι να βγάλεις από πάνω σου τον χρόνο,

έτσι που όλα να συμβαίνουν μονομιάς.

 

Έτσι που να μπορείς να λογαριάζεις

πώς πέφτει μέσα σου ταυτόχρονα όλη η άμμος

από το ένα κοίλο μέχρι το άλλο,

εκμηδενίζοντας το ανάμεσα της μνήμης

ή του θανάτου το απόλυτο παρόν.

 

Τώρα πια δεν σου απόμειναν παρά τούτες οι λέξεις,

σπασμένα εξάμετρα στη μοιρασιά της γλώσσας,

τεχνάσματα που σε δημιουργούν.

Και η ζωή σου λέγεται ποτάμι,

κλέφτης του νερού·

 

όσες φορές κι αν το διαβείς

μονάχα μια φορά θα το περάσεις.

 

Σταύρος Ζαφειρίου, Χωρικά, Νεφέλη, 2007 Σταύρος Ζαφειρίου – Τρεις ποιητικοί Χρόνοι. Σταύρος Ζαφειρίου – Τρεις ποιητικοί Χρόνοι. Σταύρος Ζαφειρίου – Τρεις ποιητικοί Χρόνοι.

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.protagon.gr/epikairotita/44341020715-44341020715

https://www.ifocus.gr/inspirations/book-reviews/2691-fotografizontas-tainies-tou-aggelopoulou

Σταύρος Ζαφειρίου “Αμήχανες σιωπές”

Σταύρος Ζαφειρίου: III. guarda e passa

Κανένας, καμία, καν έν – Μηχανικό Μολύβι

Μαριονέττες Α.Ε (Κωμειδύλλιο) – Γιώργος Κοζίας

 

Contact Us