Ιωάννης Κοψίνης - Σώμα και Πανδημία

Ιωάννης Κοψίνης – Σώμα και Πανδημία

Ιωάννης Κοψίνης – Σώμα και Πανδημία

Στο βιβλίο του “Η θεωρεία της θρησκείας” ο George Bataille, αναφέρει ότι η θυσία, εκτός από ένα συγκροτημένο τελετουργικό, με το οποίο επιδιωκόταν από τους ευσεβείς η εύνοια των Θεών, αποτελούσε και ένα μέσο για να επιστραφεί στο αντικείμενο της θυσίας η ελευθερία του (μέσα από την συγκεκριμένη θρησκευτική πράξη ο θυσιαζόμενος άνθρωπος, ζώο, γεωργική σοδειά οδηγούνταν σε μια διάσταση στην οποία ο θυσιάζων δεν μπορούσε πλέον να έχει τον έλεγχο). Ιωάννης Κοψίνης – Σώμα και Πανδημία.
Κατά την διάρκεια αυτής της πανδημίας , όπως και σε όλες τις άλλες μεγάλες κρίσεις που αντιμετώπισε ο άνθρωπος στο παρελθόν, μια καθαρτήρια θυσία φαίνεται να αποτελεί την μοναδική λύση. Και, το αίμα ήταν πάντα η ύψιστη προσφορά προς τον Θεό. Μια προσφορά υψηλή όσο και η προσδοκία άλλωστε.
Ζώντας σ ένα Μεσαίωνα από τον οποίο, ουσιαστικά, δεν κατάφερε ποτέ να βγει η ανθρωπότητα, η επιστήμη – μέσω της μεταφυσικής σχέσης που έχει αποκτήσει πλέον ο σύγχρονος άνθρωπιος μαζί της – έχει αντικαταστήσει προ πολλού την θρησκεία. Και, οι μεγάλες ιατρικές σύνοδοι-σαν νέα ιερατεία- έχουν επιλέξει τα εξιλαστήρια θύματα. Στο βωμό πρέπει να στηθούν η ανθρώπινη ελευθερία,οι ανθρώπινες σχέσεις, η κοινωνική επαφή. Το μεγάλο θύμα για ακόμα μια φορά είναι το σώμα.
Ιωάννης Κοψίνης - Σώμα και Πανδημία

Η διαδικασία της μετα – τέχνης

Κατά την διάρκεια αυτής της πανδημίας οι επιστήμονες καλούνται να δώσουν την λύση. Και οι καλλιτέχνες να απεικονίσουν την κρίση βιώνοντάς την (ίσως) με τον πιο σκληρό τρόπο.
Η ζωγραφική, αναθρεμένη στις αυλές κοσμικών και θρησκευτικών αρχόντων και αργότερα καλλιεργημένη να διακοσμεί τα σαλόνια των οικονομικά ισχυρών, αφομοιώσε από πολύ νωρίς την νέα γλώσσα της ψηφιακής τεχνολογίας. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κατέχει το προνόμιο να παράγει εικόνα σε μια εποχή που κυριαρχεί η εικόνα, της επέτρεψε να δει την αγορά της να εκτοξεύεται κατά την διάρκεια της πανδημίας.
Από την άλλη μεριά οι τέχνες όπου η σωματικότητα κυριαρχεί αλλά και το παραγόμενο έργο συν-δημιουργείται, κατά μία έννοια, με τον θεατή (μουσική, θέατρο, χορός ) προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν εναλλακτικές προκειμένου να επιβιώσουν χωρίς να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας τους.
Το σώμα, από την εποχή της αναγνώρισης της υπεροχής του πολυμήχανου Οδυσσέα έναντι του ανδρείου Αίαντα, και από την παραμόρφωση του ομηρικού σαρκικού πόθου σε έρωτα στο τσιμπούσι του Πλάτωνα, απετέλεσε τον αποδιοπομπαίο τράγο. Αλλά ταυτόχρονα (μέσω της θυσίας του Χριστού πάνω στο Σταυρό) και τον μόσχον τον σιτευτόν.

Η εκφυλισμένη ανθρώπινη εικόνα/υπόσταση

 Δεν είμαστε φτιαγμένοι κατ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν Θεού. Είμαστε κάτι πολύ περισσότερο.
Είμαστε το δεξί χέρι-το μοναδικό κινούμενο μέλος – στο παράλυτο σώμα ενός αυτόχειρα Θεού, ο οποίος όρισε την αρχή και προόρισε εμάς να καλλιεργήσουμε το τέλος.
Ταγμένοι εκλεκτοί εμείς θα συναντήσουμε το τέλος πριν το μεγάλο τέλος κε.
Τί να την κάνεις την άνοιξη όταν δεν έχεις σώμα; Ιωάννης Κοψίνης – Σώμα και Πανδημία. 

Στην εφημερίδα Πελοπόννησος Ιωάννης Κοψίνης – Σώμα και Πανδημία

στην τοποθεσία Μηχανουργείο Πολυχώρος Πολιτισμού.

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.facebook.com/ioannis.kopsinis

https://www.facebook.com/ArtWave-Festival-996108743876799

Βίλχεμ Ράιχ – σε φωνάζουν Ανθρωπάκο

Τσαρλς Μπουκόβσκι Η Ιδιοφυΐα του πλήθους

“Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου”

Written by

Γιάννης Δημογιάννης
Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».
Follow Me :

Contact Us