Παναγιώτης Χατζυμωησιάδης: “Η ιδιωτική μου αντωνυμία” (2 στιγμές)

Απολογισμός

Το ’70 δεν υπήρξε στ’ αλήθεια, το ’80 ήταν μία μαύρη τρύπα στο μυαλό μου, το ’90 δεν το πρόλαβα, το ’00 είχα ήδη παραμεγαλώσει και τώρα, στα στερνά του ’10, γυρίζω πίσω να πω: Εφτά χρονών έσκυψα από περιέργεια να δω. Είχε το μπαστουνάκι, το στριφτό του μουστακάκι κι ένα μπουκάλι τσίπουρο. Γαλήνιος μού φάνηκε, σχεδόν ευτυχισμένος. Από τότε δηλώνω απόλυτος: Κάποιες κάσες πρέπει εγκαίρως να κλείνουν. Ειδάλλως στοιχειώνουν τα παιδικά όνειρα και τις ενήλικες γραφές. Αυτό και τίποτε άλλο.

Εγκιβωτισμοί

Θυμάμαι τον Κυριακάτικο τρόμο που με κυρίευε μπρος την επικείμενη Δευτέρα. Οχτώ κι εννιά χρονών παιδί. Αργά τη νύχτα έκλεινα τα μάτια μου με την ελπίδα ότι ένα ακόμη Σάββατο θα ξημέρωνε χαράματα Δευτέρας. Αλλά πρωί πρωί έπαιρνα την τσάντα μου και πήγαινα με σκυμμένο το κεφάλι στο σχολείο.
Τέσσερις δεκαετίες έχουν περάσει από τότες, όμως ακόμη διατηρώ τον ίδιο ακριβώς τρόμο και τις ίδιες ακριβώς ψευδαισθήσεις. Ειδικά ως προς τις ψευδαισθήσεις να πω ότι, αν γράφω, είναι μόνο και μόνο για να εγκιβωτίζω νοερά κάποια παιδικά Σάββατα στις πιο ενοχλητικές μου τσαγκαροδευτέρες.

και τα δύο πεζογραφήματα είναι από το βιβλίο 
“Η ιδιωτική μου αντωνυμία”
εκδόσεις Κίχλη, 2018
 
η φωτογραφία του επιλόγου
είναι η επιλεγμένη φωτογραφία του Παναγιώτη
στο προφίλ του στο facebook

Contact Us